Aan de Poel: een keuken die naar meer sterren smaakt

Sommige verjaardagen vragen om meer dan koffie met gebak. Dus aten mijn vrouw en ik vrijdagmiddag een viergangenlunch bij twee sterrenrestaurant Aan de Poel in Amstelveen. We waren allebei 75 geworden — een leeftijd waarop je jezelf zonder schuldgevoel een beetje mag verwennen. Of, zoals de Engelsen dat zo mooi zeggen: splurge.

We maakten er zelfs een tweeluik van. Teresa trapte in november 2025 af met De Bokkedoorns in Overveen, en voor mijn verjaardag was de keuze voor Aan de Poel logisch. Sinds 1991 werkte ik in Amstelveen als opbouwwerker, onder andere in Het Oude Dorp, en ook na mijn pensionering ben ik actief gebleven bij MijnAmstelveen en de Buurtkamer KKP. Dineren op deze plek, aan De Poel naast het raadhuis, voelde daardoor bijna als thuiskomen — maar dan wel in luxe uitvoering.

Het gebeurt niet vaak dat we zo verfijnd eten, maar je wordt maar één keer 75. En dan mag het bijzonder zijn.

Wat meteen opvalt bij Aan de Poel is het zicht op de open keuken. De passie en technische perfectie van de brigade zijn vergelijkbaar met andere topzaken, maar hier gebeurt iets extra’s: je ziet het vakmanschap. Dat maakt de beleving intiemer, bijna alsof je deelgenoot bent van het proces.

Het grote verschil zit hem voor mij in de presentatie aan tafel en de samenwerking tussen keuken en bediening. Na een indrukwekkende openingszet met amuses wordt elk gerecht gepresenteerd via een klein opklapbaar bijzettafeltje. Twee borden, twee mensen: één lid van de keukenbrigade, één van de bediening. Een meesterlijke zet. Dit ritueel herhaalt zich bij elke gang en onderstreept telkens opnieuw: dit is geen gewoon eten, dit is iets bijzonders.

Sommelier Robbert  Veugter beweegt zich met sierlijk gemak door het restaurant en bedient meerdere tafels met bijpassende wijnen per gerecht. Na het inschenken blijft de fles even op tafel staan — een klein detail, maar het helpt je te focussen op wat je drinkt. Jong of oud, wit of rood: Robert schuwt het niet om te decanteren of te karafferen waar nodig. Dat het personeel — sommigen pas vijf maanden in dienst — zich zo soepel en vanzelfsprekend onder de gasten beweegt, zegt veel over de sfeer waarin je hier dineert.

Over het viergangen lunchmenu niets dan lof. Twee gangen sprongen er voor mij bovenuit en verdienden wat mij betreft drie sterren: de coquille op een bedje van aubergine, met een subtiel palet van olieparels en kaviaar in saus, en de zeebaars met truffel, een gerecht dat niet alleen smaakt maar ook oogt als een kleurrijk kunstwerk. Bij het kaasgerecht werd een glas Henri Giraud Ratafia Champenois Solera 90–16 geschonken — een zeldzame, versterkte wijn uit de Champagne die je niet snel vergeet.

Wie even om zich heen kijkt, ziet dat alle tafeltjes bezet zijn en merkt dat veel gasten vaste bezoekers lijken. De bediening neemt zichtbaar de tijd: soms staand, soms zelfs zittend aan tafel. De huidige winterse aankleding zal binnenkort plaatsmaken voor een lichtere lentesfeer, wat nieuwsgierig maakt naar hoe deze plek zich met de seizoenen blijft vernieuwen.

Bijzonder is ook de aandacht voor non-alcoholische alternatieven. Aan de Poel schenkt botanische witte en rode wijnen van Botan, waaronder de Cuvée Cassy Sparkling — een volledig nieuwe drinkervaring die laat zien dat alcoholvrij allang geen bijzaak meer is.

Chef Stefan en maître Robbert zijn samen dit culinaire huwelijk aangegaan, en dat voel je. Ze blijven verrassen en groeien, als je de recensies mag geloven. We weten allemaal dat De Librije in Zwolle nog altijd op eenzame hoogte staat in de Michelin-wereld. Maar na dit bezoek bekroop mij het gevoel dat er richting 2027 iets heel moois staat te gebeuren — misschien wel gewoon hier, aan De Poel.