Berg en Dal

Er zijn steden waar je graag komt. Voor een terras, een museum of gewoon een goede cappuccino. En dan zijn er steden waar je liever niet komt. In mijn geval: Nijmegen. Of eigenlijk nog preciezer: Berg en Dal.

Ik ken de route ernaartoe inmiddels uit mijn hoofd. Anderhalf uur sturen, parkeerkaart trekken en richting opnameafdeling C2. Dit is, geloof ik, de vierde keer dat we deze tocht maken. Niet bepaald een stedentrip waar je maanden naar uitkijkt, maar vooruit – alles voor een goed doel.

Het grappige is: ik heb Nijmegen in al die jaren nog nooit echt gezien. Geen centrum, geen Waalkade, geen terras. Mijn hele ervaring met de stad bestaat uit slagbomen, ziekenhuisgangen en koffieautomaten. En over die koffie gesproken: prima ziekenhuis hoor, echt waar. Kundige mensen, vriendelijk personeel, nemen de tijd. Alleen die koffie en broodjes … laten we zeggen dat de zorg gratis voelt en de lunch niet.

Maar goed, je gaat niet voor je plezier naar een ziekenhuis. Dan moet er echt iets aan de hand zijn. In ons geval betekent dat: twee nieuwe heupen, en in elke voet een stuk of zes à zeven schroeven. In een jaar of drie, vier tijd. Lief rekende laatst uit dat ze bij elkaar opgeteld al ruim negen maanden in het gips heeft gezeten. En met de komende weken erbij tikken we bijna het jaar aan.

Een jaar gips. Daar word je normaal alleen kampioen mee in het gipsbeeldhouwen.

En dan zit je daar als mantelzorger tegenover een ander stel. Bij mevrouw was de heup in een ander ziekenhuis niet goed gegaan. Twee jaar pijn en gedoe. Nu wordt er een peesplaat opgerekt om het weer een beetje in het gareel te krijgen. En wat zegt ze tegen ons?
“Voor mijn man is het ook een enorme verandering. Hij moet opeens van alles overnemen wat ik vroeger deed.”

En daar zit je dan. Een beetje te knikken.

Want ergens herken je het. Jarenlang probeer je de boel draaiende te houden. Praktisch, emotioneel, logistiek — het hele circus. En eerlijk is eerlijk: dat trekt een wissel. Op lichaam én hoofd. Alleen roep je dat niet zo snel hardop, want jij ligt tenslotte niet elke paar maanden op de operatietafel.

Maar makkelijk is anders.

Het gekke van zo’n traject is dat je steeds denkt: dit was het dan. Nu wordt het rustiger. En net wanneer je dat denkt, duikt er weer iets nieuws op. Alsof het universum zegt: “We zijn nog niet klaar met jullie.”

En toch – misschien tegen beter weten in – zeggen we het elke keer weer.

Dit is echt de laatste keer.

Vanaf nu gaan we opbouwen. Wordt het beter.
Deze zomer wandelen we weer verder dan die twee kilometer met de hond.
Deze zomer halen we de fietsen weer uit de schuur.
Deze zomer wordt gewoon weer … zomer.

En wie weet, heel misschien, kunnen we weer samen met Moos steden bezoeken en bekijken. Behalve Nijmegen, dat is wel uit het to do boekjes geschrapt.

Gewoon samen er weer op uit. Al is het maar een terras. ☀️🚲

Geniet van het leven

Eljo Morpurgo