De Lach

Gisteren was ik bij mijn levenslange vriendin Mia (fictieve naam) op bezoek in het verzorgingstehuis te Meppel. Mia en ik kennen elkaar vanaf ons achttiende en hebben gedurende ons leven in voor- en tegenspoed met een lach en een traan veel meegemaakt.

We leerden elkaar kennen op Schoevers in Arnhem en ontdekten dat lachen onze passie was. Dit dreef menigeen tot grote tot grote wanhoop.

Na de opleiding gingen we onze wegen uiteen en verhuisde Mia met man en kinderen naar Zwitserland. Ondanks de afstand bleef de vriendschap en hingen we uren aan de telefoon. Ook bleven we elkaar regelmatig zien ook al ging het soms gruwelijk mis: Mia kreeg borstkanker met een intensief traject (maar met goed resultaat). Een andere keer had ik pech door een ernstig ski-ongeval, echter in beide situaties hielp de humor en lach ons er doorheen.

Totdat een aantal jaren terug er ineens weinig respons van Mia kwam op mijn appjes, telefoontjes onbeantwoord bleven, ik niet meer gebeld werd. Wat was er aan de hand? En kreeg ik wel een reactie dan was het ietwat vreemd. Een telefoontje van haar man bracht duidelijkheid.

Mia had verschillende onderzoeken ondergaan en de diagnose was Alzheimer. Maar Mia wilde er niets van weten en met niemand over praten.

Nu viel alles op zijn plek. En natuurlijk toog ik naar Zwitserland, aanvankelijk ging het nog wel, spraken we nergens over, bleven vooral lachen! Geruime tijd later bij een bezoek van mij aan hen in Nederland gaf haar man aan dat ze er nog steeds niet met niemand over sprak.

Maar wat gebeurde tijdens dat bezoek? We liepen gearmd en ineens stak Mia van wal: 'San, het gaat niet goed met me! De dokter zegt dat er iets met mijn hoofd is en daar krijg ik pleisters voor'. Ik reageerde rustig, blij dat ze mij zelf vertelde hoe het met haar ging. Wat later pakten we elkaars hand om te zeggen hoe belangrijk we altijd voor elkaar waren geweest en hoeveel we van elkaar hielden. Dat moment was heel emotioneel maar zooo kostbaar.

Inmiddels zijn we geruime tijd verder en is Mia in Meppel in een verzorgingstehuis opgenomen, in Zwitserland ging het niet meer. Om de zoveel weken ga ik op bezoek, zo ook weer gisteren. En we lachten om niks want verder dan 'ah joh' kwam ze niet maar hoe blij was ik met die lieve lach!

Mia gaat langzaam van ons af maar haar lach maakt het afscheid minder moeilijk en die herinnering blijft..... '

foto AI