Het koekje naast mij op de autostoel

Vandaag was ik in Lijnden.

In een hotel. Of eigenlijk: op de rand van Amsterdam, zo’n plek waar je normaal gesproken alleen langsrijdt, onderweg naar ergens anders.

Ik had twee laptops bij me. Ze lagen al een tijdje klaar in onze LaptopRevive-map, onder het kopje ‘nog gratis te vergeven’. Een map die groeit. Niet omdat we zoveel hebben, maar omdat de vraag zich blijft opstapelen. Twee aanvragen waren me bijgebleven. Twee mensen die graag Nederlands wilden leren. Hun aanvraag dateerde van november 2025. Ik kende ze niet. Dat hoeft ook niet.

Het voelde vreemd om een hotelparkeerplaats op te rijden met slagbomen. Krappe vakken, een paar keer steken. Ik wist niet eens zeker of ik goed zat. Binnen was alles zoals een hotel hoort te zijn: netjes, glad, afstandelijk. Bij de balie vroeg ik of hier ook het COA zat.
“Ja hoor,” zei men, en wees ongeïnteresseerd naar een klein loket achterin de ruimte.

De man daar had geen idee wie ik was. Of wat LaptopRevive was. Gratis laptops? Dat leek hem vooral verdacht. Ik had hier graag een visitekaartje achtergelaten, bedacht ik me. Maar die hebben we niet. (Als een drukker dit leest en wil doneren mail me aub) Dat is vaker zo. Bij potentiële donateurs, bij nieuwsgierige voorbijgangers. We doen het met kort contact en verhalen doen. En met vertrouwen dat men onthoudt.

Omdat hij niet wist wie hij voor zich had, belde ik de twee heren zelf. Even later stonden ze naast me. Netjes gekleed. Beleefd. We mochten een vergaderruimte gebruiken. Achter klapdeuren zag ik een grote zaal vol mensen (dit bleken later vrijwilligers die Nederlandse les gaven). Aan het eind van de gang stond een tafel met banken. Daar legde ik de laptops neer. Ik legde uit wat Linux is. Dat het niet “ons eigen programma onder Windows”, geen Windows met een ander jasje, maar gewoon: Een OS en een kans.

Nog vóór mijn uitleg werd ik bedankt. In bijna elke vorm die dankbaarheid kent. Ik opende de laptops, vertelde wat ermee mogelijk was. Daarna kon ik niet anders dan hun uitnodiging aannemen voor koffie. Met koekjes.

En toen kwamen de verhalen.

We zaten aan een tafeltje in een grote zaal. Ik kreeg een cappuccino. De eerste man vertelde dat hij tien jaar radioloog was geweest in Syrië. Hij was met zijn moeder op familiebezoek in Europa, op een visum van drie maanden, toen het regime instortte. Teruggaan kon niet meer. Zijn visum liep af. En ineens was hij vluchteling.
Zo snel kan een leven kantelen. Door een familiebezoek.

De tweede man kwam uit Irak. Hij was apotheker. Gevlucht met zijn zwangere vrouw. Onderweg verloren ze hun kind. Zijn diploma’s waren hier niets waard. Studeren kon niet. Werken niet. Want papieren uit Europa tellen niet en geen visum, de rest telt niet mee.

Professioneel blijven lukte me niet goed meer.

Toen we afscheid namen, haalde een van hen thee en koekje uit zijn kamer. Van hun wekelijkse budget. Nog geen vijftien euro. Hij drukte me een zakje thee en een koekje in de hand. Alsof ik degene was die iets tekort kwam.

Buiten liep ik terug naar mijn auto. Ik stapte in en legde het koekje en het theezakje op de stoel naast me. Ik bleef ernaar staren. Voor mij een kleinigheid. Voor hem een offer.

Ik had zojuist een laptop uitgereikt aan een universitair radioloog. En een aan een apotheker. Mensen die hier ergens in Europa opnieuw moeten beginnen. Met niets. En toch waren zij degene die mij op een voetstuk plaatsten. Omdat ik vrijwilliger was.

Onderweg naar huis was ik stil. In gedachten verzonken. Over hoe goed we het hier hebben. En hoe dicht bij oorlog ineens is. Het kan ons ook gebeuren. Morgen. Of over een jaar.
En dan hoop je dat iemand zegt: “Hier. Dit is voor jou. Gratis. Omdat je verder wilt en zodat je verder kunt.”

Daarom vraag ik u dit.
Doneer. En ja: € 2 is al genoeg.
Niet omdat we zo geweldig zijn, maar omdat de gedachte “iemand anders betaalt wel” niet werkt. Nog nooit heeft gewerkt.

LaptopRevive draait volledig op te weinigvrijwilligers en donaties. Op mensen die geloven dat toegang tot kennis geen luxe is. Maar een begin.

Dat koekje naast mijn autostoel herinnerde me daaraan.
Elke dag opnieuw.

Ik heb aangegeven welke muziek te luisteren en bij toeval was dit op weg naar huis het nummer.Katie Melua, vertaling Wonderful life. Laat ik eerlijk zijn men hoort wat hij wil horen. Maar “No need to run or to hide” raakte mij diep.

Geniet van het leven

Eljo Morpurgo