Nieuwe laptop

Afgelopen jaar merkte ik dat mijn laptop niet meer geschikt was voor wat ik inmiddels allemaal doe. Dat lag overigens niet aan het apparaat, maar vooral aan mijzelf. Ik had hem ooit aangeschaft met het idee: meer dan wat columns zal het niet worden. Dat ik zou publiceren op de Amstelveense website mijnAmstelveen.nl - en die ook nog eens zelf zou plaatsen in plaats van alleen teksten aan te leveren - had ik toen niet zien aankomen. Maar eerlijk is eerlijk: dat had de laptop wel aangekund.

Daar bleef het niet bij. Ik besloot ook vrijwilligerswerk te gaan proberen. Iets waarvan veel mensen niet weten dat het voor mij allesbehalve vanzelfsprekend is. Ik heb o.a. moeite met “onbekende” mensen in algemeen, grote groepen, afgesloten ruimtes met mensen en b.v. openbaar vervoer. Daar loop ik al jaren voor in therapie, met wisselend resultaat. Mijn achtergrond als naoorlogse tweede generatie slachtoffer heeft daarin diepe sporen nagelaten. De coronaperiode deed daar nog een schepje bovenop en haalde vooral naar boven wat liever onder het oppervlak was gebleven.

Inmiddels probeer ik mij ook in te zetten voor HistorischAmstelveen.nl als fotograaf. Dat betekent foto’s bewerken tot ze geschikt zijn voor de website én voor publicatie in het Amstelveens Nieuwsblad. Dat stond destijds niet bepaald op het lijstje bij “waar ga ik deze laptop voor gebruiken?”. En dan is er sinds enige tijd ook nog LaptopRevive.nl. Voor je het weet, hobby je ineens met een indrukwekkend aantal communicatiekanalen en softwarepakketten waar je bij de aanschaf van je laptop geen seconde bij hebt stilgestaan.

Mattermost bijvoorbeeld: het communicatieplatform van nllgg.nl, waar ook LaptopRevive en BuurtLinux onder vallen. Een kanaal of twintig waar stevig wordt gediscussieerd over het heden en de toekomst van Linux en open source. Daarbovenop komt de Signal-groep van LaptopRevive, en Matrix waar dagelijks collega’s uit het hele land geholpen worden met prangende vragen. En natuurlijk Nextcloud, voor documenten en werkinstructies.

Ik kan nog wel even doorgaan, maar feit is dat een laptop met een N100-processor op een gegeven moment afhaakt als multitasker. Zeker tijdens een online Teams- of Jitsi-vergadering. Mijn lief vond daarom dat ik, gezien mijn inzet voor de mensheid, best een nieuwe laptop mocht kopen. Na weken vergelijken en uitpluizen ben ik bij Coolblue binnengestapt om mijn vragen te stellen. Het blijft een rib uit je lijf, vooral omdat je er niets van kunt aftrekken of terugvorderen.

Mijn wensen waren overzichtelijk:

Linux moest erop kunnen draaien, hij mocht niet vastlopen bij multitasken, een verlicht toetsenbord was geen overbodige luxe en hij moest toekomstbestendig zijn. Gelukkig wisten ze daar waar ze het over hadden, en was het retourbeleid geruststellend ruim. De laptop werd geleverd met Microsoft Windows, maar dat besturingssysteem heb ik nooit zien opstarten. Bij opstarten ging mijn Linux-USB-stick erin, een paar keer op F2 getikt tot het bootmenu verscheen en daarna: opstarten vanaf USB. Toen alles werkte vanaf USB, heb ik Windows volledig van de schijf gewist en Linux 22.X geïnstalleerd.

Nu werk ik met veel plezier op een voor mij supersnelle Lenovo ThinkPad E16 met Linux Mint, een AMD Ryzen 5 en een Radeon-videokaart. Daarmee kan ik weer onbezorgd mijn columns schrijven en alle andere taken uitvoeren. Want zodra je eenmaal in vrijwilligerswerk belandt, duikt er steevast nóg een functie op die “nog even niet is ingevuld” en of je daar misschien ook bij kunt helpen.

Ik zeg vaak nee. Mijn hoofd - ik noem het altijd mijn brein - werkt niet zoals mensen verwachten of wenselijk vinden. Alles moet op mijn tempo en op mijn manier. Ik kan halverwege gewoon stoppen met waar ik mee bezig ben en daar kan een ander soms niet mee omgaan. Ik hoor regelmatig dat ik te snel denk, te snel overprikkeld raak en te snel reageer of geheel niet. Misschien hebben ze daar nog gelijk in ook. Vraag mezelf ook vaak af of de ander wel op mijn manier van vrijwilligersinzet zit te wachten.

Geniet van het leven

Eljo Morpurgo