Amstelveen is te mooi voor een gouden kooi

“Kunnen onze kinderen straks nog wonen in Amstelveen?” Die vraag hoor ik steeds vaker. Aan de keukentafel, bij sportclubs, op straat. De wooncrisis is allang geen abstract probleem meer. Starters vinden geen woning.
Gezinnen die groter willen wonen zitten vast. En veel ouderen die best kleiner zouden willen wonen, hebben vaak geen alternatief.

Laatst sprak ik Henk (71) bij Vraag het Floor. Hij woont alleen in een sociale huur eengezinswoning. Zijn kinderen zijn al jaren het huis uit. Hij zou best willen verhuizen naar een betaalbaar huurappartement. Maar die zijn er nauwelijks. Dus blijft hij zitten waar hij zit. Niet omdat hij dat wil, maar omdat er geen andere keuze is. Dat verhaal hoor ik te vaak.

Als wethouder zie ik hoe ingewikkeld bouwen kan zijn. Plannen, procedures, participatie, financiën — het moet allemaal kloppen. Maar ik zie ook iets anders: het kan wél.

De afgelopen jaren hebben we laten zien dat Amstelveen kan bouwen én een fijne stad kan blijven. Met nieuwe woningen, nieuwe voorzieningen en ruimte voor groen. Het bouwen van complete wijken vraagt ambitie én realisme. Want plannen die niet uitvoerbaar zijn, leveren uiteindelijk geen woningen op. Juist een goede mix van woningen en voorzieningen zorgt ervoor dat de stad blijft leven. Ouderen zoals Henk kunnen doorstromen, er ontstaat ruimte voor gezinnen en ook jongeren kunnen hier een toekomst opbouwen.

In het debat over wonen zie je grofweg twee reacties op de wooncrisis.

GroenLinks-PvdA komt met plannen waarin de gemeente zelf grond moet opkopen en minimaal 40% sociaal bouwen. Dat klinkt ambitieus, maar het is vooral een recept voor grote financiële risico’s en forse vertragingen. Als projecten financieel niet rondkomen,dan komen er geen woningen en blijft het bij papieren plannen. In een wooncrisis kunnen we ons dat simpelweg niet permitteren. Starters, leraren en zorgmedewerkers hebben geen behoefte aan theoretische discussies over percentages. Zij willen niets liever dan sleutels van een huis.

De VVD zegt dat we Amstelveen vooral goed moeten beheren: een rem op de groei, niet te hoog bouwen en de auto blijft de norm. Dat klinkt realistisch, maar leidt uiteindelijk tot één ding: stilstand. Amstelveen is geen museum. ‘Beheren’ niet genoeg. Je moet een stadook doorgeven. Aan een volgende generatie die hier wil wonen, werken en een toekomst opbouwen.

Als we ambitie loslaten en stoppen met ontwikkelen, verandert Amstelveen langzaam in een gouden kooi. Nog steeds een prachtige stad. Maar wel een stad waar jongeren noodgedwongen vertrekken, omdat ze geen woning kunnen vinden. Waar starters geen kans krijgen. En waar ouderen alleen in gezinswoningen blijven
wonen, omdat er geen alternatief is. Is dat de toekomst voor Amstelveen?

Ontwikkeling, doorstroming en ruimte voor nieuwe generaties zijn essentieel voor een gezonde stad. Groei vraagt investeringen, maar maakt die ook mogelijk: meer inwoners versterken de lokale economie en vergroten het draagvlak voor goed openbaar vervoer. Wie stopt met bouwen en investeren, ziet juist het draagvlak voor winkels, scholen en OV afnemen, terwijl de woonkosten stijgen en de economie verzwakt.

Deze verkiezingen gaan daarom uiteindelijk niet over wie de grootste partij wordt. Ze gaan over de vraag wat voor stad we willen zijn. Een stad die alleen bewaart wat er al is, of een stad die ruimte maakt voor de volgende generatie. Ambitie zonder realisme werkt niet. Maar gebrek aan ambitie zet ons in de achteruit. D66 wil van Amstelveen geen gouden kooi maken, maar haar doorgeven.

Met ambitie én realisme.

Floor Gordon
Lijsttrekker D66 Amstelveen

Foto AI gemaakt