Dianne Hoefakket (CU): belangrijke oorzaak vastgelopen woningbouw is Schiphol

Vrijwel alle 11 politieke partijen, die meedoen aan de Gemeenteraadsverkiezingen op 18 maart 2026 in Amstelveen, hebben hun kieslijsten naar buiten gebracht en verkiezingsprogramma's gepubliceerd.

Wat zijn nu eigenlijk de (grote) verschillen tussen partijen? Wat heeft de Amstelveense burger nog te kiezen? MijnAmstelveen heeft op 16 januari 2026 zes vragen gestuurd aan alle lijsttrekkers.

Dianne Hoefakker van de ChristenUnie voert de vernieuwde lijst aan en start als eerste lijsttrekker met de beantwoording van de zes toegestuurde vragen van MijnAmstelveen.

1. Groen versus wonen – waar ligt uw rode lijn?

Amstelveen groeit, maar profileert zich ook als “Stad in het Groen”. Tegelijkertijd is de woningnood hoog en neemt de druk op groene gebieden toe

Welke groene gebieden wilt u (gedeeltelijk) opgeven voor woningbouw? Waar wilt u absoluut niet bouwen – en waarom?

Antwoord:

Voor ons is het uitgangspunt helder: waardevol groen offer je niet op voor woningbouw. Amstelveen is een Stad in het Groen. Dat is geen slogan, maar een verantwoordelijkheid. Groen draagt bij aan gezondheid, verkoeling, wateropvang en ruimte om elkaar te ontmoeten. In een drukke regio is dat van grote waarde.

Daarom willen wij de Bovenkerkerpolder en het open Amstelland, het Amsterdamse Bos, de parken, de natuur rond de Poel, de sportvelden in de stad en het groene raamwerk in de wijken beschermen. Dit groen bewaren we niet alleen voor onszelf, maar ook voor de generaties na ons.

Dat betekent niet dat ik de woningnood onderschat. Sterker nog, de woningnood werkt ontwrichtend voor onze samenleving; dakloosheid, maatschappelijke spanningen om wie er voorrang zou krijgen op een woning, maar ook de vele jongeren die een gezin zouden willen starten en in een wachtstand staan, maar ook gezinnen waar de spanningen hoog oplopen omdat samen verder onder één dak geen optie meer is. Dakloosheid is een enorme probleemversterker en vraagt om directe actie.

Bouwen doe je eerst op plekken waar dat logisch is: leegstand aanpakken, woningen splitsen waar dat verantwoord kan, waar passend hoger bouwen en verouderde kantoren, winkels, bedrijventerreinen en parkeerterreinen herontwikkelen. Zo benut je de ruimte die er al is, zonder het groen aan te tasten.

Een belangrijke oorzaak van de vastgelopen woningbouw is Schiphol. Door geluids- en veiligheidszones liggen delen van Kronenburg en heel Amstelveen-Zuid op slot. Daarom staan wij achter krimp van Schiphol. Als op rijksniveau wordt gekozen voor het sluiten van bijvoorbeeld de Aalsmeerbaan, ontstaat ruimte om tussen Amstelveen, Uithoorn en Aalsmeer duizenden woningen te bouwen op Amstelveense grond, zonder waardevol groen te verliezen. Onderzoek laat zien dat het sluiten van de Aalsmeerbaan in de regio ruimte kan bieden voor circa 70.000 woningen. Wat de ChristenUnie betreft moet in de Schipholdiscussie dus niet alleen aandacht zijn voor gezondheid en leefbaarheid, maar ook voor de enorme impact van Schiphol op onze woningnood.

Voor ons is dit dus geen keuze tussen groen of wonen. Het is een keuze voor bouwen op de juiste plekken en het beschermen van wat écht waardevol is.

2. Betaalbare woningen voor jongeren en senioren – van ambitie naar uitvoering

Starters vinden nauwelijks betaalbare woningen in Amstelveen. Tegelijkertijd willen veel senioren doorstromen, maar lopen vast door het gebrek aan passende, betaalbare en gelijkvloerse woningen

Welke concrete locaties ziet uw partij voor betaalbare woningen voor starters én senioren? Hoeveel woningen gaat u daar in de komende raadsperiode realiseren.

Antwoord:
Wonen gaat voor mij niet over aantallen alleen. Het gaat over je leven voortzetten in de buurt waar je mensen kent, waar herinneringen liggen, waar je je thuis voelt. Juist dat staat in Amstelveen onder druk.

Ik zie in de komende raadsperiode kansen voor betaalbare woningen op Kronenburg, De Scheg, Nieuwe Legmeer en de Bovenkerkerwegzone. Ook de herontwikkeling van verouderde kantoren en bedrijventerreinen, zoals De Maalderij en langs de vernieuwde A9 en in het Stadshart, biedt mogelijkheden om te bouwen op plekken die goed bereikbaar zijn en logisch aansluiten bij de stad.

Ik zet mij in voor minimaal 2.500 woningen in de komende raadsperiode, waarvan ten minste twee derde betaalbaar is: sociale huur, middenhuur en betaalbare koop. Een groot deel daarvan moet gelijkvloers en levensloopbestendig zijn, zodat ouderen kunnen doorstromen en jongeren en gezinnen ruimte krijgen om hun leven op te bouwen.

Daarnaast willen wij bestaande woningen beter benutten, met woningsplitsing en kamergewijze verhuur waar dat verantwoord is. Zo zorgen we dat starters en senioren elkaar niet verdringen, maar elkaar juist helpen.

3. Mobiliteit & bereikbaarheid – wie krijgt prioriteit?

De Uithoornlijn, de groei van de Zuidas en toenemend autoverkeer zorgen voor drukte in het openbaar vervoer, op fietspaden en rondom scholen. Veel inwoners ervaren overvolle voertuigen en haltes die slecht toegankelijk zijn voor ouderen en mensen met een beperking.

Wie krijgt prioriteit: auto, fiets of openbaar vervoer? En welke concrete maatregelen neemt u om de bereikbaarheid en veiligheid voor scholieren, ouderen en mensen met een beperking te verbeteren?

Antwoord:
Voor ons begint mobiliteit bij de vraag: voor wie is de straat bedoeld? Niet alleen om je doorheen te verplaatsen, maar ook om te leven. Wij kiezen daarom voor een duidelijke volgorde: eerst lopen, dan fietsen, daarna openbaar vervoer en pas daarna de auto. Dat betekent dat straten zo worden ingericht dat kinderen veilig naar school kunnen, ouderen zich prettig kunnen verplaatsen en mensen met een beperking niet buitenspel staan.

Dat vraagt om meer groen en minder steen: bomen en planten die verkoelen en regenwater opvangen, bankjes om even te zitten en ruimte om te spelen. Stoepen moeten breed en drempelvrij zijn. Fietspaden veilig en logisch, zodat korte autoritten niet nodig zijn.

Het openbaar vervoer moet toegankelijk en betrouwbaar zijn, met goed ingerichte haltes en verbindingen die ook buiten de spits bruikbaar zijn. De auto blijft belangrijk voor wie hem nodig heeft, maar mag de straat niet domineren. Met mobiliteitshubs aan de rand van de stad en nabij ov en deelmobiliteit kan de verkeers- en parkeerdruk in woonwijken omlaag. Zo wordt bereikbaarheid geen strijd om ruimte, maar onderdeel van leefbaarheid.

4. Schiphol & gezondheid – duidelijke positie gevraagd

Veel inwoners hebben last van geluidsoverlast. Lucht-, bodem- en watervervuiling en zorgen over gezondheid spelen al jaren een grote rol in Amstelveen.

Bent u voor groei, krimp of bevriezing van Schiphol? Welke voorstellen heeft u omgezondheidsrisico’s voor Amstelveners te beperken, en waar ligt voor u de grens als economische belangen botsen met gezondheid en leefomgeving?

Antwoord:
Over Schiphol wil ik duidelijk zijn: het moet krimpen. Niet omdat internationale bereikbaarheid onbelangrijk is, maar omdat die bereikbaarheid geen megahub vraagt waarin honderdduizenden mensen overstappen die hier niet eens hoeven te zijn. Nederland functioneert prima met minder vluchten. Alles daarboven dient vooral private belangen, terwijl de rekening hier wordt neergelegd.

In Amstelveen zien we wat die groei betekent. Meer geluid, meer uitstoot, meer druk op ruimte die we ook nodig hebben om te wonen, te spelen en tot rust te komen. Onderzoeken laten al jaren zien dat mensen hier slechter slapen, vaker gezondheidsklachten hebben en meer medicatie gebruiken. Dat raakt niet een abstracte groep, maar voornamelijk kinderen en ouderen.

Wat mij raakt, is hoe normaal dit is geworden. Hoe inwoners zich aanpassen aan iets wat eigenlijk niet normaal is. Ramen blijven dicht, gesprekken worden onderbroken door overvliegende vliegtuigen, buiten zijn voelt minder vanzelfsprekend, puffers voor de kinderen. Sommigen besluiten te verhuizen, anderen leggen zich erbij neer. En wie zijn zorgen uitspreekt, krijgt soms te horen dat hij overdrijft. Alsof het probleem niet bestaat omdat een ander er minder last van zegt te hebben.

Te lang is vastgehouden aan het idee dat groei van luchtvaart vanzelf wel stiller en schoner zou worden. Maar in de praktijk stapelen de lasten zich op. Marketing, lobby en juridische slagkracht bepalen het verhaal, terwijl inwoners steeds verder uit beeld raken. Dat schuurt met alles waar ik voor sta. Een overheid hoort niet vooral te luisteren naar wie het hardst roept of het beste is georganiseerd, maar naar wat nodig is om mensen gezond en veilig te laten leven.

Daarom vind ik dat Amstelveen zelf scherper positie moet kiezen. Niet alleen reageren op plannen van Schiphol, maar een eigen, heldere koers hebben. Met gezondheid, leefbaarheid en woningnood als uitgangspunt, met duidelijke grenzen aan wat acceptabel is en met de bereidheid om door te zetten als afspraken niet worden nagekomen. Dat betekent ook dat juridische stappen geen taboe zijn en dat we samen optrekken met andere gemeenten en met onze inwoners. Binnen ChristenUnie provinciaal en landelijk kan ik dit dossier goed agenderen en krijg ik steeds meer weerklank.

Onze grens ligt daar waar economische belangen vragen om structurele offers van gezondheid, leefomgeving en de toekomst van kinderen. Dan is een morele keuze. Niet alles wat kan, mag. En niet alles wat winst oplevert, is goed. In het Schipholdossier kies ik voor de mens, voor de leefomgeving en voor de lange termijn.

5. Lokale democratie & vertrouwen – woorden of macht delen?

Veel inwoners – waaronder jongeren, nieuwe bewoners en internationals – voelen zich onvoldoende gehoord in de lokale politiek. Er bestaan mogelijkheden om mensen meer bij de lokale politiek te betrekken, b.v. door een burgerpanel of referenda.

Bent u daar voorstander van? Gaat u in de komende zittingsperiode zich sterk maken om hiermee inwoners bij besluitvorming te betrekken? Wat zouden voor u geschikte onderwerpen zijn?

Antwoord
Voor mij begint lokale democratie bij vertrouwen. Inwoners willen niet alleen aan het eind van een proces hun zegje doen, maar juist aan het begin betrokken zijn, wanneer er nog echt iets te kiezen valt. Daarom ben ik voorstander van burgerpanels, stadsgesprekken, expertraden, inzetten van ervaringsdeskundigen en andere vormen van participatie waarin een diverse groep inwoners samen met de gemeente keuzes verkent. De ervaringskennis van inwoners, bijvoorbeeld op het gebied van wonen, zorg, schulden of psychische kwetsbaarheid, is daarbij van grote waarde en verrijkt de besluitvorming.

Veel mensen denken bij democratie dat de wil van de meerderheid automatisch wet wordt. Ik noem dat eerder de dictatuur van de meerderheid. Democratie is juist op haar sterkst,wanneer zij ook oog heeft voor minderheden en voor de mensen die de gevolgen van beleid het meest zullen voelen. Denk hierbij aan kinderen en jongeren, dier en natuur en categorieën inwoners die bijvoorbeeld horen bij een religieuze of culturele minderheid.Juist hun perspectief verdient bescherming en een stevige plek aan tafel. Voor mij is het essentieel dat die inbreng zichtbaar en navolgbaar wordt verwerkt in besluiten.

Daarom ben ik terughoudend met eenvoudige ja-of-nee-referenda. Ze klinken aantrekkelijk en democratisch, maar doen vaak onvoldoende recht aan de complexiteit van besluiten en aan de belangen die écht op het spel staan. Dat betekent niet dat inwoners geen invloed moeten hebben, integendeel. Inwoners kunnen prioriteiten aangeven, meedenken over oplossingen en dilemma’s zichtbaar maken. Een goede gemeenteraad kent daarom zelf ook een goede afspiegeling van de samenleving, treedt luisterend op en neemt haar taak heel serieus. De kandidatenlijst van de ChristenUnie (veel vrouwen, tiener in de top drie, mensen van diverse culturele achtergrond) is in die zin een mooi voorbeeld. Ook de manier waarop we al jaren bouwen aan serieuze politiek als kleinste fractie, mag benoemd worden. Trouw aanwezig, stevig voorbereid, kritisch, zichtbaar in de samenleving, geen enkele kleine fractie met zoveel aangenomen raadsinitiatieven als bij ons. Een zetel ChristenUnie heeft zo meer impact dat 5 zetels bij een grote fractie.

6. Veiligheid & leefbaarheid – wat pakt u als eerste aan?

Verkeersveiligheid rond scholen, druk op de jeugdzorg, draagvlak voor opvanglocaties, eenzaamheid zorgen bij veel inwoners voor een gevoel van stapeling van problemen.

Wat is volgens u het meest urgente veiligheids- of leefbaarheidsprobleem in Amstelveen? Welke maatregelen gaat u in de komende raadsperiode voorstellen?

Antwoord:
We leven in een tijd van grote welvaart en relatief hoge veiligheid. Tegelijk zie ik in Amstelveen veel onrust, angst, onvrede en moedeloosheid. Door een voortdurende stroom van slecht nieuws, verharding van het debat en toenemende prestatiedruk, raken mensen ontmoedigd en trekken zij zich terug. Dat zet het vertrouwen in elkaar en in de overheid onder druk.

Voor mij zijn dit signalen dat de sociale basis van onze samenleving onder spanning staat. Veiligheid begint niet bij méér camera’s of alleen bij een noodpakket in de meterkast. Dat kan helpen, maar echte veiligheid ontstaat waar mensen elkaar kennen, zien en vertrouwen. Amstelveen kent een rijk netwerk van verenigingen, vrijwilligersinitiatieven, sportclubs, buurtgroepen en kerken. Juist daar gebeurt elke dag wat veiligheid en leefbaarheid werkelijk betekenen: omzien naar elkaar, signalen oppikken en samen problemen oplossen. Veel van deze netwerken willen dolgraag meebouwen aan een fijn Amstelveen, maar hebben ruimte en vertrouwen nodig.

Daarom zie ik het versterken van de sociale basis als het meest urgente veiligheids- en leefbaarheidsvraagstuk. Concreet betekent dit investeren in samenredzaamheid, ontmoeting in buurten en sterke wijkvoorzieningen. In laagdrempelige opvoed- en gezinsondersteuning vóórdat problemen escaleren. In vroegsignalering van mentale problemen, verslaving en geldzorgen. En in een actieve aanpak van eenzaamheid, bij jongeren én ouderen.

Zo werken we aan een Amstelveen waarin veiligheid en leefbaarheid niet alleen georganiseerd zijn, maar ook gedragen wordt door mensen samen.

foto CU