Scherptediepte van het leven

De camera ligt inmiddels al weken te verstoffen in de kast. Ten eerste omdat hij niet waterdicht is en het de afgelopen weken buiten vooral nat, natter, natst was. Ten tweede omdat Moos opvoedkundig nogal wat tijd opslokt. We komen daardoor nauwelijks verder dan het vaste uitlaatgebied. Je weet hoe dat gaat: een puppy mag niet te veel lopen, dus de eerste weken – lees: maanden – speelt het leven zich vooral af in en rond het huis. En ja, hij heeft ook gewoon enorm veel liefde nodig. Dat ook.

In de afgelopen maanden hebben we nog nooit zo weinig bij de benzinepomp gestaan. Fijn voor de portemonnee, minder fijn voor de actieradius van ons leven. Je komt simpelweg nergens meer. Af en toe gaat Moos mee voor een kort ritje, maar bij alles verder dan vijftig kilometer verandert hij door de opgebouwde spanning in een rijdende braakfontein. Dat alles kost tijd. Tijd die normaal gesproken naar mijn fotografie gaat.

En dat is eigenlijk best jammer, want ik had net een nieuw extra objectief gekocht. Alsof ik het lot wilde tarten. Pas geleden kreeg ik ook weer een mailtje van HistorischAmstelveen.nl met een lijstje mogelijke objecten om te fotograferen voor de site en de krant. Daar schreef ik enkele maanden geleden al over: foto’s van delen van Amstelveense objecten in het Amstelveens Nieuwsblad, met als spelelement de vraag: waar is dit?

Ik hoop dat het de komende tijd wat droger wordt en blijft. Koud is geen probleem, nat wel. Ik schrijf dit eind december, maar jij leest dit waarschijnlijk ergens in januari. Voor nu lees ik rustig de lijst door en zoek uit waar al die objecten zich bevinden. Het kan overigens ook zomaar gebeuren dat ik iets totaal anders fotografeer, zonder ook maar enig idee van de historische waarde. Dat overkomt me vaker.

Ik luister in FLAC – compressievrije muziek – voor de kenners: 24 bit / 44.1 kHz.

Dit keer naar Tash Sultana. Een dikke tip voor wie van reggae, slow vibes en elektrische gitaar houdt. Niet te verwarren met Santana, al scheelt het soms maar een paar letters en een generatie. Het is niet mijn main love, maar wel een artiest die absoluut op mijn lijst mag blijven staan. Misschien is het leuk om elke week te delen waar ik naar luister tijdens het schrijven. Geen garanties trouwens, want mijn muzieksmaak slingert vrolijk van links naar rechts.

Van links en rechts hoor ik ook dat ik meer mijn politieke mening zou mogen geven. Die laat ik nu vooral op de achtergrond sudderen. Mijn mening is simpel, ongecompliceerd, maar zeker niet mainstream. En soms ook een tikje tegen de haren in. Aan de andere kant: ik ben columnist, en columnisten horen een mening te hebben. Ik heb een kleine twee jaar geschreven over frustratie, gezelligheid en herkenbare gevoelens. De vraag is alleen of mijn politieke mening iets is waar de lezer op zit te wachten.

Ik ben er nog over aan het nadenken. Mochten jullie een mening hebben, mail me gerust of laat comments achter op mijn site.

Geniet van het leven
Eljo Morpurgo