Sneeuw - Ijs en Eskimo Iglo's

Sneeuw

Ik weet nog als de dag van gisteren. We woonde aan de Dr. Plesmansingel en tussen de flats zijn grote grasvelden. Vroeger sneeuwde het elk jaar wel en dat jaar was een extreem sneeuwjaar. Vraag me niet welk jaar het was, ik was misschien 8 of 9 … geen idee meer. Maar mijn vader, en neem van mij aan die man was gestoord, ging een iglo bouwen zoals op de Eskimo's doen.

We moesten grote sneeuwballen rollen op aanwijzing van mijn vader. Hij maakte met andere kinderen deze tot vierkante blokken waarna ze in een cirkel werden geplaatst. Ik denk dat de eerste cirkel een doorsnede had van twee meter. Ik denk dat hij de bovenkanten schuin naar binnen afschuinde en daar kwam de tweede laag op zodat deze naar binnen boog.

Alle kieren en gleuven werden gevuld met sneeuw. Het geheel vroor aan elkaar en werd een solide wand die echt rond werd en zich afsloot tot een ronde iglo met een officiële ingang waar je doorheen moest kruipen. Ik moet zeggen een huzarenstukje met heel veel werk. Ik weet dat de bovenkant wat werk heeft gekost zodat het niet naar binnen zou vallen, maar mijn vader was niet iemand die opgaf, nooit.

Ik heb er nooit lol aan beleefd, maar voor hem was het een uitdaging en als mijn vader ergens voor ging dan tot het bittere einde, met alles.

Ijs

Toen ik ouder werd laten we zeggen ergens rond de windsurf introductie jaren 80, ik zal rond de 16 zijn geweest. De poel was voor het zoveelste jaar schaatsbaar en vereniging De Poelster had weer midden op de poel lantarenpalen laten zetten en een grote tent met muziek, licht en koek-en-zopie. Ik overleg met mijn lief dat 97 waarschijnlijk het laatste jaar is geweest met echt ijs op de poel en de Elfstedentocht, Joeri onze zoon moest nog een jaar worden.

Afijn terug naar mijn verhaal.

Mijn vriend had altijd de nieuwste spullen als eerste zo ook diverse windsurf spullen waaronder natuurlijk de mast en het zeil. Het plan was in de avond met alleen deze materialen en onze ijshockeyschaatsen op de poel te kijken hoe hard we over de poel zouden gaan. Ik denk dat we met een 80km door het pikkedonker over het ijs schoten en geen idee of er scheuren of wakken waren. Laten we zeggen dan we jong en onbezonnen waren, maar wel echte thrill seakers.

De rubber scharnier knop die normaal in de plank gaat stond op het ijs. Je had het zeil in je handen en de wind nam je mee. De een na de ander pakte het zeil en schoot het donker in over het ijs. Wat de rest hoorde was het kraken en golven van het ijs in de donkere verte, of …. een enorme klap en dan stilte. Gelukkig was er dan niet veel later weer het krakende geluid wat dichter bij kwam waarna je maat het zeil losliet en uitgleed tot stilstand.

Ik kan me dit zo goed herinneren, omdat ik echt wel peentjes heb gezweet toen ik met, voor mijn gevoel, 80 km\pu in de gitzwarte nacht naar de andere kant van de poel schoot. Ik kon namelijk totaal niet windsurfen, maar dit ging me zeer goed af. Wel was er enige ophef als je lange afstand schaatsers doorkruiste die in het donker rondjes schaatste over de poel. Dat ik hier niets heb gebroken mag misschien wel een wonder heten, maar gaaf was het wel.

Geniet van het leven
Eljo Morpurgo