Trouwdag

(of: hoe wij per ongeluk een jubileum organiseerden)

Mijn lief: “Schatje?”
Ik: “Ja?”
Schatje: “We zijn binnenkort 30 jaar getrouwd. En we kennen elkaar dan 40 jaar.”

Ik: “…oeps.”

Dat was het moment waarop ik besefte dat sommige mensen jarenlang toewerken naar een jubileum, terwijl wij er vooral vakkundig omheen leven. Geen aftelkalender, geen spaardoel, geen plan. Gewoon: oeps.

Mijn eerste reflex was damage control.
“Zullen we een paar mensen uitnodigen? Gewoon een borrel. Hapje. Gezellig.”
Tot mijn eigen verbazing zei mijn lief: “Ja, leuk.”

En zo begon iets waar ik me totaal niet mee bezig had gehouden, maar wat kennelijk toch een mijlpaal is.

Normaal doen we weinig tot niets aan dit soort dagen. Geen feesten, geen toespraken, geen slingers. Vrienden komen toch wel even langs. Al jaren zo. Dat ligt grotendeels aan mij, al heeft mijn lief er inmiddels ook steeds minder behoefte aan. Maar 30 jaar getrouwd en 40 jaar samen – ja dat klonk zelfs in mijn oren als iets wat je niet volledig kunt negeren.

Budget: nul.
Niet laag, niet krap – gewoon nul.
Geen jaren gespaard, geen potje “voor het geval we ons huwelijk ooit willen vieren”. Het was een opwelling. En vroeger zeiden ze dan: dan maar afwassen naderhand.

De grootste stress? Niet het geld. Maar de angst dat je iemand vergeet uit te nodigen. Tegelijk wilden we het klein houden. Uiteindelijk kwamen we uit op vijftien mensen. Dat voelde veilig. Overzichtelijk. Bijna comfortabel.

We kozen voor Silversant, omdat vrienden daar pas geleden iets soortgelijks hadden gedaan. Geen zaaltje achteraf met systeemplafond en lauwe blokjes kaas, maar gewoon in de kroeg zelf. Hapjes, snacks, leven. Dat sprak ons aan. Bellen dus. Plek vrij. Opluchting.

Routebeschrijving hoefde niet. Iedereen kent de tent. Jammer alleen dat het winter is – anders was het terras nog een optie geweest. Maar goed, je kunt niet alles hebben. Behalve stress. Die krijg je vanzelf.

Dan nog de hond.
Eerste gedachte: die gaat mee.
Na een proeflunch met Moos op een maandag wisten we: nee. Absoluut nee. Oppas dus. Twee voor twaalf gingen Gert en Hermien rondbellen. Niemand kon. Paniekstand.

Een paar dagen later kwam het verlossende appje: de dochter van vrienden kon dat weekend toch. Opluchting. Nu konden we er rustig naartoe leven.

Dat deden we uiteraard niet.

Vanaf het moment van afspreken zaten we in de stress. We zijn totaal ongeschikt voor spontaniteit. We vinden het leuk, echt waar, maar het liefst staan we zelf niet in de schijnwerpers. En nu waren wij opeens het middelpunt. Vooral ik kan daar slecht tegen.

Maar goed. Dertig jaar getrouwd. Veertig jaar samen. Veertien mensen. Een borrel.
En waarschijnlijk vergeet ik alsnog iemand – maar dat hoort er dan ook weer bij.

Geniet van het leven

Eljo Morpurgo