Spruitjes

Vroeger moest je thuis alles leren eten. Alles. Als je dit herkent, hoor je waarschijnlijk bij de generatie waarbij “ik lust dat niet” geen mening was, maar een gebrek aan discipline. Tegenwoordig ligt dat anders. Nu wordt er onderhandeld aan tafel. Patat is ook een aardappel, een smoothie telt als ontbijt en een kind heeft “recht op zijn eigen smaak”. In mijn jeugd had je recht op… spruitjes.

Bij ons was dat vaste prik. En je wist het al zodra je de voordeur opentrok. Nog vóór je je jas had uitgedaan, sloeg het aroma je tegemoet. Spruitjes. De geur hing ergens tussen natte kelder, gekookte gymtas en iets wat eerder al gegeten was. Ik weet dat ik hiermee een deel van de oudere generatie tegen de haren instrijk, maar dit was geen groentegeur. Dit was een waarschuwing.

Aan tafel begon vervolgens het ritueel. De pan ging open en daar lagen ze: kleine groene bolletjes, glimmend van het kookwater, volledig ontdaan van elke vorm van levenslust. Door­ge­kookt tot een structuur die je het best kunt omschrijven als “opgegeven”. Ik heb daar gezeten, zoals zovelen, starend naar mijn bord, kauwend op iets dat zich nauwelijks liet kauwen, vechtend tegen kokhalsneigingen terwijl mijn ouders toekeken alsof ze een opvoedkundig experiment uitvoerden.

“Het is gezond.”
“Je moet het leren eten.”
“Er zijn kinderen die niks hebben.”

Dat zal allemaal best, maar ik was er één die spruitjes had.

Ik denk dat hier ergens de basis is gelegd voor mijn wantrouwen tegen alles wat dampend uit een pan komt. Mocht ik ooit in therapie gaan, dan verwacht ik dat het woord “spruitjes” al in de eerste sessie valt.

Ik ben inmiddels volwassen. Althans, officieel. Ik betaal rekeningen en maak zelf keuzes. Behalve bij spruitjes. Tot voor kort was dat nog steeds een harde nee. Totdat er iets veranderde. Niet in mij, maar in de keuken.

De Airfryer deed zijn intrede.

En ineens bleken spruitjes geen straf, maar voedsel. Knapperig. Geroosterd. Smaak. Geen snot, geen geur die dagen blijft hangen, geen jeugdtrauma’s die spontaan opspelen. Gewoon… lekker. Met wat andere grove groenten erbij, een portie patatas bravas of rijst, en ik zit tevreden te eten alsof mijn verleden herschreven wordt.

Mijn conclusie is eenvoudig. Kinderen kunnen best alles een keer proberen. Daar ben ik het mee eens. Maar ouders: kook eens met de tijd mee. Want had mijn moeder een Airfryer gehad, dan had ik vandaag een heel andere relatie met spruitjes. En waarschijnlijk minder te bespreken met een therapeut.

Ik gaf aan in januari dat ik zou vertellen welke muziek ik beluister bij het schrijven van een column. En dan doe ik het niet, vergeten het door omstandigheden. Maar dit keer onder het genot van de spruitjes luister ik naar Doe Maar, Pa van de Limmen Tapes met Fresku.

Geniet van het leven

Eljo Morpurgo

#spruitjes #DoeMaar #papa #airfryer #eten #kinderen