Afscheid

In een regionaal cultuurcentrum inspireert deze trap van positieve ontwikkeling jong, volwassen en oud, die zich op en neer bewegen. Een land is niet zomaar een stuk land, het is een verzameling burgers. Willen wij vooruitgang boeken, dan is het zaak dat wij in vrijheid morele, ethische en spirituele waarden cultiveren.

Nu de gezondheid op mijn 75^e meer aandacht vraagt, is het tijd voor me om deze ontwikkelingstrap persoonlijk te blijven beseffen. En te stoppen met schrijven van columns voor het algemeen goed. Grenzen bewaken is nu voor me aan de orde, zodat menselijke waarden in en om me heen kunnen blijven inspireren!

Hartelijk dank, lieve lezer, voor alle mooie reacties op de schrijfsels. Zowel per mail, per app, op straat of bij me aan de deur: jullie zielenroerselen werden gewaardeerd. Nadenken over sociale en menselijke thema’s is heerlijk! Waarbij het verbindende aspect de hoofdzaak is. Want door te leven vanuit verbinding wordt de wereld een mooiere plek.

Waardig zijn en respect hebben voor jezelf en anderen: dat heeft een positief effect. Ons lichaam en onze geest hebben dit nodig. Zelfzorg is nodig, want het begint altijd bij jezelf. De ander zien om ook zichzelf te kunnen zijn: dat is zinvol. Iemand vergeven bij onrecht is o zo moeilijk. Desondanks, we hoeven geen gebeurtenissen te vergeten. Maar het hele verhaal beseffen: dat vraagt om moed. Fouten maken is menselijk. Elkaar ruimte en tijd geven om te groeien eveneens. Hoe pijnlijk kan het zijn om eerlijkheid te accepteren. Doe het toch! Het creëert dat heerlijke geluk, wat een fijne samenleving draagt.

Met een glimlachende groet, het ga je goed …

Dank je wel, Conchita

Soms lees je een column die niet alleen woorden bevat, maar ook een stukje levensverhaal. Zo voelt het afscheid van Conchita Willems.

Jarenlang wist zij met haar columns lezers stil te laten staan bij wat er werkelijk toe doet: verbinding, menselijkheid, respect en de moed om naar jezelf én naar de ander te kijken. Geen grote woorden om indruk te maken, maar woorden die uitnodigden tot nadenken en vaak nog lang bleven nazinderen.

Voor mij persoonlijk is dit afscheid meer dan het verdwijnen van een vaste columnist. We hebben jarenlang samengewerkt in Amstelveen. Als redacteur van de wijkkranten, als vrijwilliger en bij tal van culturele projecten heb ik Conchita leren kennen als iemand die altijd op zoek was naar verbinding tussen mensen. Diezelfde betrokkenheid sprak uit iedere column die zij voor MijnAmstelveen schreef.

Dat zij nu, vanwege haar gezondheid, kiest om haar wereld wat kleiner te maken, verdient alle respect. Soms vraagt het leven niet om door te gaan, maar juist om goed voor jezelf te zorgen. Ook dat is een vorm van wijsheid.

Beste Conchita, namens de redactie van MijnAmstelveen en ongetwijfeld namens de vele lezers die je al die jaren hebt geraakt: hartelijk dank. Dank voor je betrokkenheid, je inspiratie en de vele momenten waarop je ons even liet stilstaan bij wat echt belangrijk is.

Hans de Weers