Code geel tot rood en de hond onder de bank

Na weken waarin we ons bijna begonnen af te vragen of we ongemerkt naar Engeland waren verhuisd, sloeg het weer ineens compleet om. Het KNMI had nog maar net zijn nieuwe app gelanceerd of die mocht meteen aan de bak. De regenjas kon linea recta de kast in en de zonnebrand kreeg overuren.

Een hittegolf leek in aantocht, met temperaturen die dagelijks ergens tussen de 28 en 35 graden zouden schommelen. Als je dit leest zitten we inmiddels al een paar dagen in die warme bubbel. Gisteren was het bij ons binnen 27 graden en in de tuin tikte de thermometer vrolijk de 37 aan. Niet echt het weer om er lekker op uit te trekken. Zeker niet als je, zoals mijn lief, al veertien weken – en counting – met je voet in het gips zit.

En dan hebben we het nog niet eens over code geel, oranje en rood. Kijk, we voetballen, dus oranje vinden we als kleur prima. Als weerswaarschuwing zien we hem liever niet verschijnen.

Aan het einde van de middag trok code geel over ons heen. Eigenlijk was die vooral bedoeld voor Limburg en omstreken, maar blijkbaar had de bui onderweg besloten ook de Randstad even mee te pakken. Van Amstelveen en Amsterdam tot ver in Almere, waar ik een vriend en collega van Laptop Revive sprak die inmiddels een omgewaaide boom uit zijn achtertuin mocht verwijderen. Gratis fitness, zullen we maar zeggen.

De ene bliksemschicht volgde de andere op en de donderklappen waren oorverdovend. De televisie viel natuurlijk weer uit. Odido lijkt een provider die het te vaak net zo warm krijgt als de rest van ons. Een enorme lichtflits zette de woonkamer voor een fractie van een seconde in daglicht, gevolgd door een knetterende knal alsof de oorlog was uitgebroken. Inslag. Dat kon bijna niet anders.

"Hier ergens achter moet het raak zijn geweest," zei ik tegen mijn lief. "Dat wordt waarschijnlijk brand."

Niet veel later hoorden we de brandweer met loeiende sirenes de wijk in rijden. We hebben nooit kunnen achterhalen waar de bliksem precies was ingeslagen, maar via P2000 verscheen al snel een melding van een vermoedelijke brand door blikseminslag. Soms hoef je Sherlock Holmes niet te zijn.

Na enkele uren werd het langzaam rustiger. Een groot deel van de avond en nacht bleef het nog rommelen. Moos liep ondertussen zenuwachtig van de ene kant van de kamer naar de andere en had het liefst onder de bank gekropen.

Dat is alleen geen goed idee. Onze bank is inmiddels zo laag dat hij er waarschijnlijk alleen nog als bouwpakket onder vandaan komt. Dus volgden er knuffels, afleiding en vooral de kunst om zelf rustig te blijven. Want honden hebben een feilloze radar voor menselijke spanning. Eigenlijk net als kinderen. Het kleine grut heeft al genoeg aan zijn eigen zorgen.

De dagen daarna werden steeds warmer. De ventilator draaide overuren, de ligbedden verhuisden naar het kleinste stukje schaduw en zelfs de vogels leken na de lunch siësta te houden. Wandelen met Moos werd een ochtend- en avondactiviteit. Overdag kunnen honden pootjes behoorlijk verbranden van de hete straten.

En terwijl ik dit schrijf, hebben de weersites het alweer over de komende dagen. Vandaag wordt opnieuw tropisch en morgen lijkt het kwik nóg een stapje hoger te klimmen. De officiële waarschuwingen lopen op van geel naar oranje en als het zo doorgaat verwacht ik ieder moment code donkerrood. Niet omdat het KNMI die kleur kent, maar omdat zelfs de mussen dan een ventilator gaan bestellen.

Ach, uiteindelijk blijft Nederland natuurlijk Nederland. Grote kans dat we over een week weer klagen dat de zomer nergens te bekennen is en we verlangen naar "lekker dertig graden". Tot die tijd zoek ik een plekje in de schaduw, zet de ventilator een standje hoger en houd Moos vooral uit de buurt van de onderkant van de bank.

Geniet van het leven

Eljo Morpurgo

Al mijn column zijn mede mogelijk gemaakt door Linux Mint OS geschreven in LibreOffice.

#wk #coderood #knmi #app #MorpurgoMedia #hitte #hittegolf #laptoprevive #bliksem #odido #airco #zomer