Playa del Achtertuin

We zijn overal geweest: Spanje, Frankrijk, Duitsland, Slovenië, Kroatië, Griekenland en ga zo maar door. Met het vliegtuig en de auto. De autovakantie naar Kroatië was er een die we zo weer over zouden doen. Deze vakantie bracht ons, omdat we op elkaar aangewezen waren, heel dicht bij elkaar. Dan kan een relatie klappen of juist sterker worden. De relatie tussen ons werd er alleen maar beter van, en die was al goed.

Een trip van drie dagen door diverse landen, over de autobahn zoals ze zeggen. Na Frankrijk was dit de eerste buitenlandse vakantie in jaren. We hebben genoten, gelachen, stress gehad en heel veel nieuwe dingen gezien en geleerd. Dat de tankstations in het buitenland groter zijn, met diverse winkels en ronddraaiende toiletten waar je alleen met je bankpas binnenkomt. Het bonnetje dat je na de toiletgang kreeg, waarmee je korting kreeg op een koffie en een broodje.

Terwijl ik dit schrijf overleg ik met lief wanneer we naar Kroatië zijn geweest. We komen op 2022 uit en ik spit op mijn NAS door de foto's. Ik zit in 2022, 2023, 2021 en weer terug naar 2022, waar ik – en ik heb het zelf aangemaakt – een speciaal mapje '2022 Kroatië' vind. Nostalgie, al is het pas vier of vijf jaar geleden. Wel het laatste jaar van de kuna en de betaalbare vakantie. Het jaar daarna is de euro ingevoerd en zijn alle prijzen met 200% gestegen.

Ik weet dat we vanaf een uur of vijf 's middags aan het "wijnen" waren en daarna doorgingen met het voorgerecht en hoofdgerecht. Diverse glazen wijn uit de streek, let wel: vol tot een vinger onder de rand. Je moet tenslotte de lokale boer steunen. Nagerecht en afzakkertje, en dan omgerekend voor twee personen vijftig euro afrekenen, inclusief fooi, voor drie à vier uur genieten. Kod Kadre heette die toko volgens mij. Heerlijke kip gerechten maar ook hamburgers ter grootte van een vliegende schotel en... lekkuhr.

Ik dwaal geheel af van mijn titel: Playa del Achtertuin. We zijn ook nog een paar keer naar Turkije geweest. All-inclusive, vijf sterren van de zeven. Ja, in Turkije weten ze van verwennen. Een hotel van de liefde, kindvrij, echt precies wat we zochten. Niet normaal, de luxe die daar mogelijk is. Van geweldige animatie voor volwassenen tot totale bediening aan het zwembad en het eten. Niet normaal: twintig soorten salades, toetjes en zo veel keuze dat je het bijna niet kon bevatten. En ik bedoel echt goed. Niet dat Spaanse, alles drijft in vet in een bakje, maar bij elke stand met een gerecht een eigen kok die zich stond uit te sloven.

Ik dwaal nog steeds af en wilde het hebben over Playa del Achtertuin. Ik haat vliegen, ik gooi het er maar uit: ik haat vliegen. Meer dan vier uur is een NO-GO. Het ongeorganiseerde Schiphol, waar je om welke reden dan ook dik twee uur van tevoren aanwezig moet zijn. Net als de douane, waar je, zonder kwade intenties, je toch schuldig voelt nadat je je broekriem in het bakje hebt gelegd en je door de scanner moet, met je voeten op de gele zolen op de grond en je handen tegen het glas, terwijl je broek afzakt. De massa's mensen die als mieren door elkaar lopen, als kippen zonder kop; ik krijg er stress van.

Playa del Achtertuin, zo dicht bij huis en met zo veel comfort. Een bed dat precies op ons is afgestemd, een keuken en koelkast gevuld met alles wat wij nodig hebben en meer. Winkels op loopafstand met producten die we kennen en lekker vinden. Schone kleren, omdat de wasmachine vlakbij is. En nu het steeds warmer wordt in Europa én Nederland, een achtertuin met Turkse temperaturen. We hebben twee houten ligbedden in de tuin zonder dat we een handdoekje hoeven te leggen, een zonnescherm en een parasol die me niets kosten. En een bubbelbad waar we in kunnen om af te koelen.

Bij elkaar geharkt door niet op vakantie te gaan. Het uitsparen van vakantieboekingen die ik nu extra kan uitgeven aan luxe op de Playa del Achtertuin. Eten wat we zelf willen, barbecueën wanneer we willen en uit eten waar we zelf willen. Kneuterig? Ja, zeker. Maar je zoekt natuurlijk altijd een excuus om niet te vliegen en daarna nog twee à drie uur in een busje te koken voordat je op je bestemming bent.

Ga ik nooit meer op vakantie? Tuurlijk wel. Zodra hier in huis de boel medisch weer helemaal normaal loopt, slik ik mijn bezwaren in en stap ik weer in de kist des doods om naar een bestemming te gaan waar we minimaal op vijf sterren worden verwend. Maar nog liever in de auto een Europa rondrit maken, steden bezichtigen en overnachten in een luxe hotel. Maar ik voorzie dat dit pas na 2027 zal zijn.

Geniet van het leven

Eljo Morpurgo

Deze column is mede mogelijk gemaakt door Linux Mint OS geschreven in LibreOffice, fotobewerking GIMP.