Slip-ins

Onderweg naar Uithoorn—een kleine vijf kilometer van Amstelveen—bracht ik mijn lief naar de fysio. Zelf wilde ik meteen even een eerste afspraak regelen. Efficiënt, duurzaam, bijna activistisch verantwoord: samen heen, samen terug, minder kilometers, de planeet opgelucht ademhalen.

Dat liep natuurlijk anders. Mijn simultane behandel-ambities bleken niet in het systeem te passen, maar in Westwijk kon ik wél even binnenlopen voor een afspraak op loopafstand. Prima. Maar goed, daar gaat dit verhaal niet over. Dit gaat over slip-ins.

Omdat de behandeling van lief drie kwartier zou duren, besloot ik boodschappen te doen in Zijdelwaard. Nog voordat ik een supermarkt had gezien, werd ik al naar binnen gezogen door een schoenenwinkel. In de etalage: spierwitte Slip-ins van een bekend merk. Modern, sportief, en vooral: zó aan te trekken zonder gedoe. Dat leek me precies het soort gemak waar ik als volwassen man recht op heb.

Binnen wachtte een meterslange wand vol Slip-ins. Van modellen die eruitzagen alsof ze een midlifecrisis hadden, tot varianten waarbij je spontaan een abonnement op de sportschool zou overwegen. Ik moest even iemand bij de kassa lostrekken—proactiviteit is blijkbaar een doe-het-zelfpakket geworden.

“Ze vallen ruim, hoor. Welke maat heeft u?”
Ik kreeg een maat kleiner aangereikt. Paste van geen kant. Mijn voet keek me aan alsof ik een grap maakte.
“Ik haal uw maat wel even van achter.”

Even wachten. Nog even wachten. Uiteindelijk kwam ze terug met een alternatief paar, want mijn maat was er niet meer. Je kent het: dezelfde schoen, maar dan nét anders, zoals een kop koffie zonder cafeïne—het lijkt erop, maar het is het toch niet.

Ik stapte uit mijn Nike sneakers en probeerde de Slip-ins. Alleen … mijn voet slipte dus helemaal nergens in.
“Nee meneer,” zei ze geduldig, “u moet staand uw voet naar voren bewegen.”

Ik deed mijn best, maar het voelde alsof ik een IKEA-kast probeerde te monteren zonder handleiding. Uiteindelijk zei ik:
“Dan steek ik mijn vinger wel even achterin, want dit werkt niet.”

Pas later realiseerde ik me dat deze opmerking meerdere interpretaties toeliet. Op dat moment vond ik mezelf vooral praktisch.

Ook deze maat bleek te klein. Mijn tijd was op, mijn boodschappen nog niet gedaan en mijn lief moest worden opgehaald. Dat eerste lukte verrassend efficiënt. Het tweede eindigde met een telefoontje:
“Tring, tring … waar blijf je? Ik ben al klaar.”

“Ik stap net in de auto, vijf à tien minuten!”

Terug in de auto vertelde ik het hele verhaal, inclusief mijn innovatieve ‘vinger-oplossing’. We hebben daarna zó hard gelachen dat zelfs de Slip-ins het waarschijnlijk gehoord hebben vanuit de winkel.

En toch … die dingen zatten nog steeds in mijn hoofd. Want eerlijk is eerlijk: als ik er écht zo in zou kunnen slippen, de juiste maat, zonder gedoe, zonder techniek, zonder instructie van een verkoopster … ja, dan was ik waarschijnlijk al eerder gezwicht. Nu duurde het een paar dagen tot de juiste maat werd geleverd en ja, die vinger achterin en veteren hoeft niet meer. Heerlijk.

Geniet van het leven

Eljo Morpurgo