Column ‘Almere op de fiets, in het theater en aan tafel’

Sommige steden leer je niet kennen tijdens één stedentrip. Die groeien met je mee. Voor mijn vrouw en mij is Almere zo’n stad. Al meer dan twintig jaar komen we er regelmatig. We zagen de stad letterlijk uit de klei verrijzen en inmiddels viert Almere haar vijftigste verjaardag. Nog altijd ontdekken we er nieuwe plekken.

Onze vaste traditie begint bij Marina Muiderzand. Daar parkeren we de camper, pakken de elektrische vouwfietsen en trekken de stad in. Inmiddels is rondom de jachthaven de wijk Duin ontstaan, met hoogtes van 10 meter, een fraaie woonwijk die laat zien hoe Almere zichzelf telkens opnieuw uitvindt.

Woensdagmiddag 1 juli fietsten we via de brede, slingerende fietspaden richting Almere Stad. 440 km vrijliggende fietspaden blijft een van de grote kwaliteiten van de stad. De verschillende stadsdelen liggen ver uit elkaar, maar op de fiets merk je dat nauwelijks. Van het moderne Almere Poort tot het dorpse Almere Haven en van de groene Noorderplassen tot de landelijke rust van Almere Hout: iedere wijk heeft een eigen karakter.

In het centrum is het opvallend druk. Wat vooral opvalt, zijn de kleurrijke outfits van veel jonge mensen. Even later wordt duidelijk waarom. Op de Esplanade wordt Keti Koti gevierd. Muziek, dans, kunst. Surinaamse lekkernijen, tropische drankjes en overal kinderen met schaafijs in alle kleuren van de regenboog. Mooi om te zien hoe Almere deze viering omarmt. Dat past ook bij een stad waar inmiddels zo’n 190 nationaliteiten samenleven en ongeveer de helft van de inwoners een migratieachtergrond heeft.

Toeval bestaat soms niet. Diezelfde avond bezoeken we opnieuw een voorstelling van theatergezelschap Vis à Vis, inmiddels al jaren een vast onderdeel van onze Almeerse uitstapjes. Sinds 2007 beschikt het gezelschap over een eigen openluchttheater aan het Almeerderstrand. Hun producties zijn altijd een bijzondere mix van humor, spektakel, livemuziek en ingenieuze decors, waarbij zware thema’s verrassend licht worden gebracht.

Dit jaar speelt Carrousel, een indrukwekkend verhaal over een Surinaamse kermisfamilie waarin de vraag centraal staat hoe iedere generatie anders omgaat met vasthouden en loslaten. De voorstelling raakt aan familiegeschiedenis, identiteit en herinneringen. Zonder dat we het vooraf wisten, sloot het thema wonderlijk mooi aan bij de Keti Koti-viering eerder die dag. Twee totaal verschillende evenementen, maar beide gingen uiteindelijk over afkomst, geschiedenis en de vraag wat je meeneemt naar de toekomst.

Een paar dagen later verhuizen we de camper naar de camperplaatsen van WSV Almere Haven. Vanaf het grasveld kijken we uit over de haven en het Gooimeer. Op loopafstand ligt restaurant Bakboord. Vrienden hadden ons al gewaarschuwd: “Reserveer op tijd, want dit wil je niet missen.” Dat deden we dan ook.

Vrijdag werkte het weer niet mee. De wind maakte een lunch op het terras onmogelijk, maar eenmaal binnen viel dat snel te vergeten. Het stijlvolle interieur straalt tegelijk warmte en luxe uit. We kozen voor het vijfgangenlunchmenu en werden geen moment teleurgesteld.

Ik wil drie gangen er uitlichten. Het begon met prachtig plakjes gepekelde harder (vis), gecombineerd met munt, citruscrème, zilte blaadjes en groene kruiden. Fris, verfijnd en perfect in balans.

De vierde gang was een rosé gebakken kalfshaas met courgette, chipotle en een krokante tostada, begeleid door een uitstekende Gaba Do Xil Godello. De royale maïschip was gevuld met kalfstartaar en geroosterde zaadjes. De zachte structuur van het vlees en de knapperige bite van de chip vormden samen een klein feestje.

En zoals zo vaak sloot ik af met mijn favoriete onderdeel van een goede lunch: een mooi samengesteld kaasplateau. Vijf door het huis geselecteerde kazen, geserveerd met huisgemaakt krentenbrood en vijgencompote. Meer heb ik eigenlijk niet nodig om gelukkig te zijn.

Mijn vrouw en ik hebben elkaar beloofd om een paar keer per jaar tijdens de lunch een restaurant te bezoeken dat misschien wel een Michelinster heeft of verdient. Natuurlijk hebben we de foto’s nog van de Bakboord lunch, maar eerlijk gezegd zijn die nauwelijks nodig. Terwijl ik dit schrijf, proef ik de gerechten opnieuw.

Almere blijft me verrassen. Niet alleen als jonge stad die blijft groeien, maar ook als plek waar cultuur, diversiteit, natuur en gastronomie elkaar moeiteloos weten te vinden. En voor zo’n combinatie rijden wij vanuit Haarlem met alle plezier een paar extra kilometers.

Eigen foto's