Column: Om elf uur is er koffie

Op maandag en dinsdag vertrekt er vanuit De Meent een wandelgroep. De naam is eenvoudig: wandelgroep. Geen wandelvereniging, wandelcommissie of recreatief bewegingscollectief. Gewoon een groep leuke mensen, vooral dames, maar gelukkig ook steeds vaker een enkele heer, die samen een uur op pad gaan.

De vertrektijd is duidelijk: tien uur. Niet ongeveer tien uur. Niet vijf over tien omdat iemand thuis nog even naar zijn sleutels moest zoeken. En ook niet om tien uur een bericht sturen dat je eraan komt terwijl je schoenen nog moeten worden aangetrokken.Om tien uur wordt er vertrokken. Wie te laat is, heeft pech. De wandelgroep is dan al onderweg. Waar precies, is niet altijd meteen duidelijk. Een vooraf uitgestippelde route is er namelijk niet. Er is altijd wel iemand die als vanzelf voorop gaat lopen. Niemand heeft officieel de leiding en er wordt niet over de route gestemd. Er wordt gewoon een richting gekozen en voordat iemand kan vragen waar we eigenlijk naartoe gaan, is de wandeling begonnen. Dat systeem werkt opvallend goed. Waarschijnlijk omdat degene die vooroploopt meestal een idee heeft. En als dat niet zo is, loopt diegene in elk geval overtuigend genoeg om de rest het gevoel te geven dat er een plan bestaat. De een loopt graag stevig door. De ander vindt dat wandelen ruimte moet laten voor een uitgebreid gesprek. En een gesprek wordt er niet duidelijker op wanneer de helft van de zinnen verloren gaat door hijgen. De snellere wandelaars lopen wat verder.

De rustigere groep houdt het iets dichter bij huis. Op een bepaald moment blijkt gewoon dat een paar mensen vooruitlopen en een ander deel nog bezig is met een gesprek dat onmogelijk halverwege kan worden afgebroken. Het is geen wedstrijd.Niemand staat na afloop met een stopwatch bij de ingang. Er worden geen medailles uitgereikt en voor zover ik weet is er nog nooit iemand gediskwalificeerd wegens ongeoorloofd langzaam wandelen. Er is maar één tijd waarop snelheid werkelijk belangrijk wordt. Elf uur. Om elf uur hoort iedereen terug te zijn in De Meent. Niet omdat de wandeling dan moet worden afgevinkt, maar omdat de koffie en thee wachten. En met wachten bedoel ik natuurlijk vooral dat de wandelaars wachten op de koffie en thee. Andersom is minder waarschijnlijk. Die koffie na afloop is minstens zo belangrijk als de wandeling zelf. Misschien zelfs belangrijker, al zullen we dat nooit officieel vastleggen. Er wordt nagepraat over de route, het weer, de buurt en alles wat onderweg ter sprake kwam. Een uur wandelen biedt voldoende tijd voor familie, vakantieplannen, werkzaamheden in de wijk, knieproblemen, aanbiedingen bij de supermarkt en de vraag waarom die ene straat nu alweer is opengebroken.Sommige onderwerpen zijn na de wandeling afgerond. Andere hebben koffie nodig.Er wordt door weer en wind gewandeld. Een beetje wind, een beetje regen, een beetje zon of zelfs een beetje sneeuw houdt de wandelaars niet tegen. Het weer mag een mening hebben, maar dat betekent nog niet dat de wandeling wordt afgelast. Natuurlijk zijn er grenzen. Als het werkelijk extreem wordt, gaat veiligheid voor en kan er een week worden overgeslagen. Of er dan toch niet iemand stiekem op eigen gelegenheid gaat wandelen, durf ik niet met zekerheid te zeggen. Daarvoor zit het wandelen bij sommige deelnemers inmiddels te stevig in het weekschema.

Toch is het belangrijkste van de wandelgroepen niet hoe ver iemand loopt of welk tempo iemand aankan.Wie altijd gezellig heeft meegelopen, maar dat op een bepaald moment niet meer kan, blijft natuurlijk welkom bij de koffie en thee. Daar is geen discussie over.Je hoeft niet eerst een uur door de buurt te hebben gelopen om erbij te horen. Je hoeft ook niet met modder aan je schoenen binnen te komen om recht te hebben op een stoel aan tafel. Heb je je eenmaal bij de wandelgroep aangesloten, dan hoor je erbij.Ook als je wat langzamer gaat lopen. Ook als je voortaan een kortere route kiest. En ook als wandelen uiteindelijk niet meer lukt, maar koffiedrinken nog uitstekend gaat. Misschien is dat wel de enige vaste route die de wandelgroepen hebben.

Op maandag en dinsdag om tien uur naar buiten.Onderweg zien we wel waar we terechtkomen. Maar om elf uur zijn we terug. Want wandelen is belangrijk. Alleen moet de koffie er natuurlijk niet onder lijden.

BRON UIT DE MEENT, Een kijkje in de dagelijkse praktijk van De Meent, geschreven door Hennie Buffing, beheerder van De Meent. (Column)