Als de wietlucht is opgetrokken

Gisteren zijn we overvallen door een vreselijke wietlucht die ons huis binnendrong. Er was geen ontkomen aan. Deuren open of dicht, de lucht dringt door iedere spleet en kier.

Met Moos uitlaten loop ik altijd mijn vaste laatste rondje. Daarbij loop ik een stukje door de Betsy Perklaan in Westwijk, Amstelveen. Gisteren werd ik daar verblind door een paar superfelle lampen die vanuit de verte recht in mijn gezicht schenen en de rest van de omgeving in duisternis zetten.

Toen ik dichterbij kwam, zag ik drommen kinderen en enkele volwassenen achter het afzetlint staan. Er werd druk met elkaar gepraat. Voor het hoekhuis stonden meerdere politiebusjes en een ambulance. In de achterkant van de ambulance, zo begreep ik later, zat een politieagent die onwel was geworden door de lucht in het huis. Eén van de vier agenten zou onwel zijn geworden.

Er was, zo te zien, een inval geweest waarbij opnieuw een drugspand was blootgelegd.

Maar eigenlijk begon het verhaal al eerder.

Afgelopen donderdagochtend liep ik met Moos een rondje om de kleine Poel. Via Bovenkerk liep ik Westwijk weer in, op weg naar huis. Toen ik net voor zeven uur langs het Zonnehuis liep, zag ik al meerdere politiebusjes en ander materieel Westwijk in rijden.

Ik wist dat dit voor iemand niet veel goeds voorspelde, maar liet het verder los. Totdat ik bij het laatste bruggetje kwam dat ik over moest om via de Betsy Perklaan naar huis te lopen.

Meteen op de hoek was de voordeur met grof geweld eruit gebeukt. De deur lag in stukken in de gang. De straat was aan beide kanten door politiebusjes geblokkeerd. Gemaskerde agenten, compleet in het harnas, met helmen op en gezichtsbedekking, stonden bij iedere denkbare uitgang.

Ik kan niet anders zeggen: de Amstelveense politie op zijn best?

Terwijl ik doorliep, zag ik twee of drie huizen verder twee agenten in de deuropening staan. Ondertussen werd er geroepen: „Wij komen nu naar binnen!”

Heftige shizzle als je denkt even rustig met Moos een wandeling te maken.

Afijn, terug naar gisteren.

De ontruiming heeft tot diep in de avond en zelfs de nacht geduurd. Tijdens het laatste rondje kom je dan vanzelf dezelfde hondenbezitters tegen die ook hun laatste wandeling maken.

„Hoi, heb jij ooit iets gemerkt of geroken?”

„Nee joh. Het was, als je hem sprak, zo’n lieve man.”

En dan komen er meer mensen bij. Iedereen heeft zijn eigen verhaal, zijn eigen verbazing en vooral zijn eigen onbegrip. Hoe kan het dat niemand ooit iets heeft gemerkt?

Wij noemen Westwijk al jaren gekscherend Wietwijk. En iedere keer lijkt die bijnaam weer bevestigd te worden.

Maar eigenlijk is het helemaal niet grappig.

Wat dit soort situaties oplevert, is stress en een gevoel van onveiligheid in de buurt. Kinderen groeien op met beelden van invallen, politiebusjes, afzetlinten en ambulances voor de deur.

En terwijl de wietlucht langzaam optrekt, blijft het gevoel van onveiligheid hangen.

Ik heb eerlijk gezegd het vermoeden dat het er allemaal niet veel beter op gaat worden.

Geniet van het leven

Eljo Morpurgo

Deze column is mede mogelijk gemaakt door Linux Mint OS geschreven in LibreOffice