Column Robert: Taalcoachen

Een tijdje geleden schreef ik over het plezier dat ik in taalcoachen heb. Na 13 jaar is dat nog steeds zo en nog steeds verrassend.

Een paar maanden geleden kreeg ik een belletje van een van mijn oude taalmaatjes. “Ik zou graag willen dat je bij mijn naturalisatieceremonie bent.” Die kon ik natuurlijk niet afslaan en ik ben daar ook geweest. Aan het einde van de ceremonie heb ik tegen haar gezegd dat zij nu net zo Nederlands is als ik, behalve dat er in haar paspoort een exotische geboorteplaats staat, en ik het moet doen met de geboorteplaats Amstelveen. Dat laatste is overigens niet helemaal waar, volgens de postbode van destijds ben ik geboren in Bovenkerk, gemeente Amstelveen. Hij was onverbiddelijk, een kaartje geadresseerd aan Noorddammerweg 20 in Amstelveen werd niet bezorgd.

Bij mijn beëdiging als burgerlid gebeurde het omgekeerde. Terwijl ik in de zaal ga zitten, zie ik ineens een van mijn taalgroepen ook de zaal inkomen. In die groep zit ook een drietal kinderen, die trouw samen met hun ouders komen mee oefenen, en ook die kinderen waren aanwezig. In mijn naïviteit had ik in eerste instantie niet eens door dat ze speciaal voor mij waren gekomen.

In nog een andere groep, ik heb er vijf in totaal, zit een predikante. Zelf ben ik ook kerkelijk, en het leuke is dat we samen in een van de kerken actief zijn. Haar Nederlands is niet slecht, niet accentloos, maar dat hoeft ook niet. Heel trots meldde zij mij vorige week dat zij ingezegend gaat worden. Of ik daarbij wil zijn. Wat denk je zelf?