De familie Hecker, een goed bewaard geheim…

Kijk, het zit zo. Ik had het goede voornemen om een eigen website in de lucht te brengen met alle artikelen die ik schreef. Maar, ik kreeg kanker. Wel heb ik drie en half jaar iedere dag naar een arts bezocht die mij op de een of andere manier pijn deed om mij beter te maken. Ik voelde me niet goed. En dus er kwamen geen artikeltjes. Ik heb in april naar Strato, het bedrijf van de website gebeld om dit uit te leggen en op te zeggen. Ik betaalde wel iedere 7,81 per maand voor niets. De medewerkster aan de telefoon zei me dat ze voor me ging opzeggen en dat ik vanaf oktober niet meer hoefde te betalen. Op 7 oktober was dat bedrag tóch weer van mijn rekening automatisch afgeschreven. Ik belde en moest mijn klantnummer invoeren om een mens aan de lijn te krijgen. Zodra ik dat invoerde zei het bandje echter “error, klantnummer niet bekend!”. Nee, dat is logisch, dacht ik, want ik had al opgezegd. En het klantnummer bestaat dus niet meer. Een of ander computersysteem schrijft nog wel automatisch geld af. En dat kan ik zo dus niet stopzetten. Het is toch Godsgeklaagd dat je tegenwoordig niet eens zo maar een méns kan spreken! 

Die avond wordt het er niet beter op. Het wordt weer eerder donker. Ik mis de nazomer wel. De herfst kan ook gezellig zijn, hield ik mij voor. Met wat sfeerverlichting aan. Alleen… nu blijkt een lamp in een donker hoekje het opeens niet meer te doen. Ik doe er een nieuwe bulb in, maar daar ligt het niet aan. Er is iets met de schakelaar. Ik zucht diep. Het knopje schuift niet meer. Ik probeer wat te pielen met een botermesje om het in beweging te krijgen maar het lukt niet. Wat een rotdag! 

De volgende dag ben ik met de lamp onder mijn arm naar de Firma Hecker gegaan, in de hoop dat de Heckertjes mij zouden redden. Ooit in een fanatiek feministische periode had ik zelf een elektradraad van een stopcontact in mijn huis getrokken naar een inbouw-lamp. Er volgde kortsluiting. Toen mijn oom het stopcontact los had gedraaid, zag hij dat ik de plastic bescherming van de elektradraden veel te lang had afgesneden. ‘’Die draden liggen bloot! Je kan een doodklap krijgen als je die aanraakt!” had hij me gezegd. ‘’Wil je dat nooit meer doen?!” Sindsdien had ik begrepen dat je het feministisch gezegde dat vrouwen alles kunnen wat mannen ook kunnen niet letterlijk moet nemen. Ik heb autisme en ik zie wel vaker zoiets over het hoofd. Alle vrouwen kunnen het ook léren dus maar kunnen het niet vanzelf. Ik was er echter achter gekomen dat ik helemaal niet van techniek houd en het ook helemaal niet wil leren. Ik heb er geen geduld voor. Ik wil gewoon dat die lamp snel wordt gefikst. 

Gelukkig begrijpt Joost Hecker, die mij helpt het helemaal. Ik zeg hem dat ik zoooooo blij ben dat ik de lamp gewoon kan meenemen en het probleem kan laten zien. Tegenwoordig krijg je bij sommige bedrijven niet eens een mens te spreken, maar ze halen wel geld van je rekening. Ik klaag over mijn website-ellende. Joost vertelt dat zijn vriendin haar autoverzekering wilde opzeggen, toen zij haar auto had verkocht. Ze wilde inloggen om op te zeggen maar … kon niet inloggen. Telkens als ze insprak aan de telefoon wat het probleem was – ze wilde haar verzekering opzeggen- kreeg ze van een robot het advies om in te loggen en het zelf te doen. Maar dat ging juist niet! Ze kwam in een loep en kreeg geen mens te spreken. Om horendol van te worden! 

Joost schudt zijn hoofd. Terwijl hij gezellig met mij heeft staan kletsen, heeft hij gespot wat er aan de hand is met mijn lamp. ‘’Er moet een nieuw schakelaartje aan het snoer,” zegt hij. ‘’Wil jij dat doen?” vraag ik. “Ja, hoor,” zegt ie. En zo komt het dat ik een paar dagen later wordt gebeld. De lamp is klaar. ‘’Wat is de schade?” vraag ik. ‘’Het schakelaartje is 5,50,” zegt Joost. ‘’Je bent toch ook bezig geweest het aan het snoertje vast te maken,” zeg ik. ‘’Dat zit in de prijs,” zegt Joost. Het is echt een ongelofelijk goede deal. Ik koop meteen een nieuw peertje voor in de lamp erbij en heb voor 11,50 weer een gezellig hoekje in mijn huiskamer. ‘’Ik zal kijken of ik mijn column over jullie kan schrijven,” zeg ik. ‘’Niet doen, hoor,” zegt Joost. “Direct komen al je lezers vragen of ik ergens een stekkertje aan wil zetten. En dan komen we niet meer aan gereedschap verkopen toe. We werken hier maar met zijn drietjes, mijn vader Ton, mijn oom Guus en ik. En vaak werken we maar me zijn tweeën achter de toonbank. Het moet dus een beetje ons geheimpje blijven.” Ik beloof Joost dat ik het geheim zal houden. 

Als ik naar huis loop vraag ik me af hoe ik nou ere kan geven aan wie eer toe kom, en er toch voor kan zorgen dat de Heckertjes niet met een invasie aan klein huiselijk leed te maken krijgen. Dan zie ik mijn buurman Nico van Kooten (foto onder) – die ooit een lintje van de koning heeft gekregen omdat hij altijd zijn buren helpt - slepen met een karretje. “Het lijkt wel of je een hond achter je aan hebt lopen,” grap ik. ‘’Wat is dat?”. ‘’Dat is een naaimachine van een mevrouw van 92. Die deed het niet meer. Met wat mannen van het repair café in Vredeveld hebben we haar probleem opgelost. Nu kan ze weer kleding maken. Dat is haar grote hobby. Ze is slecht ter been. Eigenlijk moet je zelf met je te repareren spullen op de derde zaterdag van de maand naar het Brentanohuis komen, maar ik dacht: ach, ik help haar even..” Ik lach. Het zijn dit soort mensen, als de Heckertjes en Nico die je het gevoel geven dat je niet in een stád woont maar in een dorp. In een gemeenschap waar mensen om elkaar geven. ‘’Je verdient een ereplekje in de hemel!” zeg ik. ‘’Niet verder vertellen, hoor,” zegt Nico, “anders loop ik straks iedere week met iets te sjouwen.”. “Welnee,” zeg ik. ‘’De uitzondering bevestigt de regel toch.” Ik bedenk me dat ik de volgende keer met mijn vastzittende schakelaartje wel naar het repair café kan gaan. ‘’We zitten er iedere maand van tien tot twaalf. Soms zelfs tot één uur. We zijn met z’n tienen. De jongste die helpt is 18 en de oudste 81. Je kunt er ook je kleren laten repareren. Ik heb vier handige dames met een naaimachine!” Dat ga ik doen de volgende keer dat er iets moet worden gerepareerd. Dat kunt u ook doen. In iedere wijk in Amstelveen is er wel een repair café. Zoek het maar even op, op internet. Enne.. wilt u alstublieft de geheimpjes bewaren? Niet verder vertellen, hoor! Een publiek geheim bewaren, dat kunnen we toch wel met z’n allen in Amstelveen? En alleen aan Nico vragen om iets te sjouwen als u 92 bent en slecht ter been! Enne.. sorry dat het zo’n lange column is geworden. Maar ik was zo blij dat ik nu eindelijk weer eens tegen een echt mens, u lieve lezer, kon praten…

Zie ook Repair café Elsrijk - mijn Amstelveen