Foute beestjes

Ik ben een groot voorstander van het groenbeleid van Amstelveen. Ik zie de voordelen er absoluut van in. Steeds meer insecten vinden hun weg terug naar het hoge gras en de rietkragen langs de sloten. Bovendien ziet het er prachtig uit. Amstelveen stond vroeger al bekend om zijn groene uitstraling en langzaam lijkt die weer terug te keren. Eerder schreef ik al over de vogels die zich steeds vaker laten zien in ons pittoreske Westwijk.

Elke dag als ik Moos uitlaat, wil hij eerst langs het schoenenrek. Niet zo vreemd, want daar staan onze laarzen voor natte dagen. In één van die laarzen zit altijd de ballenwerper. Zodra Moos die ziet, weet hij dat het feest begint. Hij is gek op tennisballen. We hebben er inmiddels heel wat gekocht bij de Action. Sterker nog, er was zelfs een periode dat ze waren uitverkocht.

Toch heeft het nieuwe maaibeleid ook een keerzijde. Het hoge gras trekt niet alleen vlinders, bijen en andere nuttige insecten aan, maar ook een minder welkom beestje: de teek. Een piepklein diertje dat rustig in het gras zit te wachten op een nietsvermoedende voorbijganger.

Voor mensen kan een tekenbeet de ziekte van Lyme veroorzaken. Bij honden is het risico minstens zo vervelend. Teken kunnen onder andere de ziekte van Lyme, babesiose, ehrlichiose en anaplasmose overbrengen. Dat zijn geen ziekten waar je als hondenbezitter graag mee te maken krijgt.CentralistenC

Natuurlijk behandelen wij Moos iedere maand preventief tegen vlooien en teken. Toch geeft dat geen volledige garantie. Een teek kan zich op lastige plekken vastbijten, bijvoorbeeld rond de ogen of tussen de tenen. Voeg daar de grasaren aan toe, waar ik eerder al een column over schreef, en iedere wandeling eindigt thuis met een complete inspectie. Zijn vacht wordt uitgekamd, we voelen overal of er geen teek verstopt zit en controleren zorgvuldig op grasaren.

Meer dan eens hebben we al een teek verwijderd of een grasaar ontdekt voordat die problemen kon veroorzaken. Maar wat als het een keer misgaat? Wie draagt dan de verantwoordelijkheid? De gemeente, die bewust kiest voor een natuurlijker maaibeleid? Of hoort dat nu eenmaal bij het hebben van een hond?

Wij hebben uiteindelijk besloten een goede dierenverzekering af te sluiten. Niet omdat we verwachten die vaak nodig te hebben, maar omdat je nooit voor de keuze wilt staan om noodzakelijke zorg uit te stellen vanwege de kosten.

Ik blijf het een lastig dilemma vinden. Ik gun de natuur alle ruimte en ben blij met het groen dat terugkeert in onze wijk. Tegelijkertijd brengt diezelfde natuur nieuwe risico's met zich mee voor onze huisdieren. Misschien is dat simpelweg de prijs die we betalen voor een groenere leefomgeving.

Eén ding weet ik wel zeker: voorkomen blijft beter dan genezen. Dus na iedere wandeling gaat Moos tegenwoordig eerst door de 'scanner'. En eerlijk gezegd vindt hij dat veel minder leuk dan achter zijn tennisbal aan rennen.

Geniet van het leven

Eljo Morpurgo

Deze column is mede mogelijk gemaakt door Linux Mint OS geschreven in LibreOffice