Amstelveen op de korrel

Alweer enige tijd lag mijn fotocamera in de kast. De batterij was zo goed als leeg en op de geheugenkaart stonden nog foto’s van zelfs vorig jaar zomer. Een paar dagen geleden ontving ik, na maanden, weer een nieuwe foto-opdracht van HistorischAmstelveen.nl voor de site en amstelveensnieuwsblad.nl. In het verleden had ik al behoorlijk wat foto’s gemaakt voor de prijsvraag, waarbij je leuke items kunt winnen, maar het was duidelijk tijd voor nieuwe foto’s.

Ik stofte mijn nieuwe, helaas weinig gebruikte camera af en gaf de batterijen hun zo nodige levensbehoefte: stroom. Vervolgens vroeg ik AI om de opdracht om te zetten in een duidelijke lijst met een logische route. Zo hoefde ik niet meerdere keren langs hetzelfde punt in Amstelveen te rijden.

Met de cameratas, gevuld met diverse objectieven, stapte ik in de auto en ging op weg naar punt één.

Nu ga ik hier natuurlijk niet vertellen langs welke punten ik ben geweest. Dan zijn de prijsvragen voor de komende maanden immers al verklapt. Ik ging vroeger nog weleens op de fiets, maar tijdens een fotoshoot weet je vooraf nooit precies welk objectief je nodig hebt. Bovendien neem ik niet alles mee naar de locatie. Die spullen vervolgens ergens in een fietstas achterlaten, is niet helemaal mijn ding. Dus maar met de auto, waar ik de apparatuur redelijk veilig kan achterlaten.

Betaald parkeren

Een nadeel van de auto is dat Amstelveen tegenwoordig vanaf Amsterdam tot aan het centrum betaald parkeren heeft ingevoerd. Waar je vroeger rustig je auto even een uurtje kon neerzetten om een plek te zoeken en een paar foto’s te maken, moet je nu voortdurend per minuut betalen. Dat zorgt toch voor behoorlijk wat extra tijdsdruk.

Afijn, ik ben blij dat we dat in ons dorpse Westwijk niet hebben. Het is hier wat mij betreft ook helemaal niet nodig.

Mensen klagen wel over parkeren, maar er is volgens mij plek genoeg. Misschien niet precies voor je eigen deur, maar drie of vijf parkeerplaatsen verderop lukt meestal ook nog wel.

Gehandicaptenparkeerplaats

Alleen voor mindervaliden zou de gemeente wat mij betreft sneller een gehandicaptenparkeerplaats moeten regelen. Aanvragen lijken soms maanden te duren, als het geen jaar is. Uiteindelijk is het een registratie in een systeem en moet er een paal worden geplaatst. Als de gemeente echter ook geen keuringsartsen kan vinden, wordt het misschien tijd om de procedure iets soepeler te maken in plaats van mensen die zo’n voorziening nodig hebben, onnodig lang te laten wachten.

A9-probleem

Maar goed, terug naar de fotoshoot. Bij punt één aangekomen liep ik meteen al tegen het A9-probleem aan. De plek stond vol met lossende vrachtwagens en bouwmaterialen. De locatie bereiken én vervolgens ergens parkeren was daardoor zo goed als onmogelijk.

Ik heb uiteindelijk nog net wat andere foto’s kunnen maken, maar ik wil binnenkort nog een keer terug. Misschien is het dan wat rustiger met het bouwverkeer.

Punt twee was afgezet met dikke stalen palen die voor bestemmingsverkeer uit de grond kunnen zakken. Aangezien ik daar niet onder val, moest ik buiten de zone parkeren en dus alle benodigde objectieven meenemen.

Gelukkig kon ik ter plaatse op een bankje mijn objectief wisselen. Een standaard 18-55 mm bleek namelijk niet bruikbaar. Een zoomobjectief van 200 mm was voor deze locatie gewoon veel beter.

Het blijft trouwens altijd een bijzondere gewaarwording wanneer je foto’s staat te maken bij een winkel of terras. Iedereen kijkt even wat je aan het doen bent, maar niemand zegt er iets van. Alsof je daar met een enorme camera vanzelfsprekend onderdeel van het straatbeeld bent.

Twintig minuten parkeren voor één vraag

Het derde object bleek bij nader inzien nogal ruim en onduidelijk beschreven. Na twintig minuten en diverse objecten te hebben gefotografeerd als mogelijke kandidaten, vond ik het welletjes en zette ik de parkeerapp weer uit.

Het was inmiddels lunchtijd. Dus belde ik mijn lief, die op dat moment visite had, om te vragen of ze al geluncht hadden. Dat bleek niet het geval.

Na de lunch heb ik de ruim 10 GB aan foto’s naar de NAS overgezet en vervolgens de beste foto’s geselecteerd. Die heb ik via SecuDoc naar Historisch Amstelveen gestuurd, zodat zij de eerste set van de opdracht kunnen beoordelen.

Als het weer een beetje minder warm is, ga ik deze of volgende week opnieuw op pad. Dan voor een herhaling én voor nieuwe plekken in het mooie Amstelveen.

De camera mag voorlopig dus weer uit de kast. En wie weet blijft de batterij deze keer wat langer opgeladen.

Geniet van het leven

Eljo Morpurgo

Deze column is mede mogelijk gemaakt door Linux Mint OS geschreven in LibreOffice