‘Amsterdamse’ bos

Het is nazomer. Ondanks dat het eind september is, is het een zwoele zomeravond. Ik bel even bij mijn buurvrouw aan om een stuk citroentaart te brengen. Twee hondjes springen vrolijk tegen mij op. “Hallo, hier is goed volk,” zeg ik tegen de kleine Jack Russel, terwijl ik hem even aai. Van pure vreugde over onze ontmoeting rent hij het huis van de buurvrouw uit en mijn huiskamer in om daar een rondje rond te sjezen. “Gekkie!” zeg ik, ‘’Ga eens terug. De buurvrouw mist je nu al!” En net zo snel rent hij weer haar huis in. 

‘’Kom je dan meteen een kopje koffie drinken?” vraagt ze. ‘’Want ik ga niet in mijn eentje een stuk taart op zitten eten.” … “Goed idee,” zeg ik. En zo zitten we gemoedelijk met de open balkondeuren aan de taart. Het andere hondje ligt lekker onder de tafel tussen onze voeten te slapen met zijn mond open. Hij ziet eruit als een klein leeuwtje. 

“Teddy is uitgeput,” legt de buurvrouw uit. ‘’Ik heb vanmiddag twee uur met ze in het Amsterdamse Bos gelopen. Met nog een derde oppashond die ik heb erbij. Het was vierentwintig graden en hij heeft zo’n dikke vacht. Dan heeft hij het zo warm dat ik langzamer met hen moet lopen. Zelf wil ik eigenlijk sneller lopen maar dat kan niet. Dat geeft niet, hoor. Ik kijk toch graag om me heen. Het is prachtig nu met al die gele bomen.”

Even betreur ik dat mijn dochter al zo groot is. Toen ze klein was, fietsten we samen met haar vader naar het Amsterdamse bos. Zij op een klein fietsje, terwijl hij haar in haar nekvel vast had, terwijl ze fietste. Ik vond dat altijd een enorme circusact. Ik kon dat niet maar was wel heel blij dat haar vader dat deed. Zo heeft ze leren fietsen. Ook gingen we weleens in de bakfiets naar de geitenboerderij. Toen fietste haar vader en zat ook ik in de bakfiets met haar. Zogenaamd alleen om haar te beschermen, maar eigenlijk vond ik het gewoon een leuk avontuur.

Een kind is zo’n goed excuus om het kind in jezelf naar buiten te brengen. Bij de geitenboerderij dronken we dan lekker een kop koffie met een enorm stuk appeltaart met slagroom van geitenmelk. Op de weg terug, viel ze in de bakfiets in slaap en hield ik haar hoofdje vast zodat die niet tegen de houten rand aan klapte telkens als hij over een hobbeltje reed. Toen was geluk heel gewoon. 

Ik ben een geboren en getogen Amsterdamse maar als je mij vraagt wat Amstelveen voor mij betekent dan is het deze gemoedelijkheid en deze rust. Het leven in Amsterdam is harder, rauwer. Hoewel ik gek ben op Amsterdamse humor, moet ik toegeven dat ook de humor in Amsterdam wat meer vilein is. Amstelveen heeft het soort kabbelende energie die je aantreft bij de prachtige vijver in het Amsterdamse bos, waar je in alle rust kan kano varen. Met de buuv’ heb ik bij het verhuurbedrijf ook wel een kopje koffie gedronken deze zomer om te genieten van de sfeer daar. 

Het héét dan wel het Amsterdamse bos, maar eigenlijk is bos toch meer een Amstelveens bos. Vindt u ook niet?

Bron afbeelding: https://www.amsterdamsebos.nl/